Geplaatst: 01-03-2012 19:53
Door:
collie
Ik hoorde Justine Mol op de radio over boekje Ik werd overvallen vertellen, en ze trok mijn aandacht,Eindelijk eens iemand die niet haatdragend is en geweld niet met geweld wil bestrijden.Ik werd nieuwsgierig naar haar boekje.Justine wordt in haar eigen huis overvallen Justine heeft een levensmotto: in verbinding blijven wat er ook gebeurt.Als ze door twee mannen wordt overvallen, beroofd en vastgebonden dan brengt ze dit in praktijk.Justine probeert contact te maken met haar overvallers en ze gaat onderhandelen. Aan de manier waarop zij haar verhaal vertelt is haar vertrouwen in de fundamentele goedheid van de mens af te lezen. En dit vertrouwen is niet aan het wankelen gebracht door deze ervaring.Justine schrijft alles wat er met haar is gebeurd heel duidelijk op. Het is daarom een boeiend en leerzaam boekje.Justine leert te beseffen dat ons taalgebruik direct van invloed is op onze gemoedstoestand en op de kwaliteit van het contact met anderen. Oefening in de taal van mededogen en verbinding zal ons gelukkiger en onze samenleving gezonder maken. Ik vind het heel mooi en moedig hoe Justine omgaat met alles wat haar is overkomen. Ik ben zelf ook geen voorstander van geweld met geweld bestrijden. Gelukkig kan ik niet uit eigen ervaring spreken. Maar ik denk wel als meerder mensen zo kunnen denken en omgaan met bepaalde situaties als Justine er minder geweld is. Want nu draait de cirkel vaak rond.
Geplaatst: 24-02-2012 17:16
Door:
collie
Mijn meneer is voor een groot deel gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ted, is een jongetje van elf en sluit vriendschap met een volwassen man, zijn 'meneer'. Ted weet zich geen raad. Meneer lokt Ted niet mee, hij dwingt hem tot niets. Toch weet de jongen dat dit eigenlijk niet kan. Een volwassen man en hij is nog een jongetje.Ted durft zijn geheim met niemand te delen, alleen met Maria. Zij staat met kindje Jezus in zijn armen in een kapelletje op weg naar meneer.Hij vertelt het niet zomaar aan Maria hij wil graag een antwoord van haar.Ted moet helaas alleen verder met zijn verwarde gevoelens.Toch vindt Ted het fijn bij menneer.Maar Ted wordt jaloers op een andere jongen. Ted wil meneer niet meer zien, maar de twijfels over zijn gevoelens blijven. Met Mijn meneer, stelt Ted van Lieshout de de hedendaagse discussie over pedofilie aan de orde.Hij wil het met dit prachtige verhaal, nuanceren. Ted van Lieshout wil pedofilie ook niet goed praten, maar de pedofiel zit in zijn ogen te veel in de criminele hoek. Het zijn ingewikkelde discussies, toch laat Ted van Lieshout ook een andere kant zien.Ted van Lieshout (1955) is schrijver, dichter en tekenaar. Zijn werk werd veelvuldig bekroond, in 2009 met de Theo Thijssenprijs voor het hele oeuvre.
Geplaatst: 23-02-2012 21:52
Door:
collie
In Het meisje met de mooiste heupen, gaat de naamloze verteller na vijfendertig jaar weer terug naar de plek van zijn jeugd.Met een vriendin die veel jonger is gaat hij samen met haar in een groot huis wonen.Hij wil daar gaan schrijven aan een requiem voor een bevriende dichter de zelfmoord pleegde.Helaas krijgt hij niet de rust die hij zocht. Hij ziet hoe zijn ouders achteruit gaan.en al snel verlaat 'het meisje met de mooiste heupen' hem. Hun verhouding is niet meer te redden.Nu hij alleen is, wil hij de balans van zijn leven opmaken. Het meisje met de mooiste heupen is een roman over vriendschap, liefde en verval – een verhaal over de angst van een man om kinderloos te eindigen. Ad Fransen (1955) is journalist en redacteur van HP/De Tijd. Hij publiceerde onder meer De nadagen van Gerard Reve, een portret van Gerard Reve, waarover NRC Handelsblad schreef: 'Dit verhaal kon Reve zelf niet meer schrijven, maar hij kan tevreden zijn over zijn plaatsvervanger.' In 2005 verscheen bij De Bezige Bij het succesvolle en veelgeprezen boek Coke, een openhartig relaas over een cokeverslaving, dat vele malen werd herdrukt. Luister naar Ad Fransen Soms leest Het meisje met de mooiste heupen, een beetje hard en cynisch. Ad Fransen speelt met woorden en daardoor leest het boek erg vlot.Een aanrader.
Geplaatst: 21-02-2012 20:31
Door:
collie
Romy is weduwe. Op een ochtend gaat ze even bij haar buurvrouw mevrouw Schnetz langs.De oude balletdanseres zit stil in haar stoel. Romy krijgt haar niet wakker. Ze komt er al nel achter dat mevrouw niet mee leeft.Romy heeft zo het idee, dat er iets in de woning is veranderd.En waar is poes Freddie? Romy heeft het vermoeden dat mevrouw slachtoffer is van een roofoverval.Zou haar eigen zoon Christian er iets mee te maken hebben?'s Avonds roept ze de hulp van de huis baas in. Deze heeft andere gedachten over de doodPas 's avonds durft ze de hulp in te roepen van Harro, de huismeester. Hij laat niet merken andere gedachten te hebben over Irma's dood, maar zijn ridderlijke houding is niet geheel onbaatzuchtig. Lees ook, De verhalen
Geplaatst: 15-02-2012 20:24
Door:
collie
Hoe kom je eraan en kom je er vanafEr zijn te veel dikke kinderen. Het aantal kinderen met overgewicht is in twintig jaar tijd verdubbeld.Door het overgewicht lopen ze gezondheidsrisico's op. En hebben minder zelfvertrouwen, omdat ze vaak worden gepest.In Vet, vertellen kinderen hun verhaal. Zij weten immers hoe het is om gepest te worden. Maar ze weten ook dat ijsjes lekker zijn. Ze vertellen hoe zij zich voelen tijdens de gymles en wat hun hobby's zijn.Samen met hun ouders maken ze zich wel zorgen over hun overgewicht.Alle kinderen gingen de strijd aan met hun gewicht. Uit de rake en innemende portretten wordt duidelijk dat het obesitas probleem veel complexer is dan te veel eten, en niet alleen opgelost wordt wanneer ouders wat vaker 'nee' zeggen.Inger Boxsem is redacteur bij Pauw & Witteman. Ze schreef voor Ouders van Nu, Elle Eten en Linda. Ze heeft twee kinderen, waarvan één fors en één dun.Wout Jan Balhuizen werkt als portret- en reportagefotograaf voor onder meer Viva, Opzij en De Groene Amsterdammer.
Geplaatst: 14-02-2012 11:44
Door:
collie
We weten en kunnen steeds meer. In het geval van prenatale diagnoses leidt dat tot medische en menselijke dilemma's. Maarten Slagboom, journalist ondervond de gevolgen daarvan aan den lijve. Ook wij hebben ooit een keuze moeten nemen die niet makkelijk was, nog steeds dragen we deze keuze met ons mee.Iedere zwangere krijgt met 20-weken een echo aangeboden, meestal een feestelijke aangelegenheid want je ziet je kindje voor het eerst in de buik van de moeder en of het een jongetje of een meisje is. Met deze echo kunnen ook ernstige afwijkingen worden geconstateerd en moet je de zwangerschap wel voortzetten als het kind ernstig gehandicapt is.Ook Maarten Slagboom en zijn vrouw werden voor de keuze gesteld of zij de zwangerschap wilden voortzetten toen bleek dat hun tweede kind meervoudig gehandicapt geboren zou worden. Ze besloten om na 24 weken af te breken. Daar gingen vier weken aan twijfel aan vooraf. Toch bleven er vragen door zijn hoofd spoken. Behalve de vraag 'Heb ik er goed aan gedaan?' rezen de vragen wie en wat nu eigenlijk invloed uitoefenen op het hebben van die keuze, en wat de gevolgen ervan zijn.Maarten Slagboom ging op onderzoek uit.Hij ging in gesprek met deskundigen, artsen, gynaecologen en ethici. Uit onderzoek van TNO Preventie en Zorg blijkt dat het aantal zwangerschapsafbrekingen sinds de invoering van de 20-weken echo is verdubbeld.Maar ook met ervaringsdeskundigen: ouders die kozen voor afbreking van de zwangerschap. En met ouders die dit niet deden.Ouders die de zangerschap afbreken, twijfelen of ze wel de juiste keuze hebben gemaakt. Maar ook ouders die wel voor de geboorte van hun kindje kiezen, twijfelen over hun keuze.Maarten stelt aan de orde hoe het samenspel van voortschrijdende technologie, politieke compromissen en overtuigingen van medisch specialisten en ethici steeds meer ouders voor genadeloos ingewikkelde dilemma's plaatst.Echo probeert je te helpen met een keuze als deze onontkoombaar wordt.Maarten Slagboom is journalist en werkt voor de VPRO. Hij was eindredacteur binnenland van het Radio 1-programma De Ochtenden en werkte voor tv-
