Sylvia Veerman heeft al jaren last van aangezichtspijn. Ze heeft in haar voorhoofd een diepe frons. De pijn voelt als migraine.Op een zondagavond in 2000 hoort Sylvia voor het eerst over botox op tv. Dit is een middel om spieren te laten ontspannen en rimpels te laten verdwijnen. Sylvia hoopt op het beste. De volgende dag gaat Sylvia al naar een privé-kliniek bij haar in de buurt. Zonder dat ze het weet begint dan pas echt de ellende. In het begin lijkt alles op rolletjes te gaan. Maar al snel blijkt haar blijdschap een boze droom. Vijf maanden later krijgt ze een vervolgbehandeling.

Als Sylvia op de behandeltafel ligt begint haar ‘arts' over het product Dermalive ( middel is niet geregistreerd bij het College Voor Zorgverzekeringen). Dit zou rimpels voor altijd weg moeten nemen. In drie sessies zou Sylvia voor altijd van de frons in haar voorhoofd af zijn. Dat klinkt te mooi om waar te zijn en eigenlijk had er misschien een belletje bij haar moeten gaan rinkelen. Maar Sylvia gaat er voor. Had ze dat maar niet gedaan. Zomer 2001, ontdekt Sylvia een bult op haar voorhoofd, die steeds maar groter wordt. In april 2002 maakt ze een afspraak met de kliniek, ze wil dat ze naar haar zwelling kijken. Sylvia blijft in haar behandelaar geloven. Ze krijgt een botox-injectie en het gaat van kwaad tot erger, de zwellingen worden nu echt een bult. In maart 2003 gaat Sylvia weer naar de kliniek. Dan krijgt ze het middel Kenacort ingespoten(Kenacort mag alleen door artsen gegeven worden). Nu zou haar klacht verholpen moeten zijn. Vergeet het maar, de bult is ontstoken. Sylvia haar geloof in de behandelaar niet op.

Ze krijgt nog een paar keer injecties met Kenacort. Na verschillende injecties is haar voorhoofd verminkt. Pas in augustus 2004 gaat Sylvia naar de huisarts. Die verwijst haar naar een plastisch chirurg in het ziekenhuis. Daar krijgt ze vijf hersteloperaties. Sylvia heeft ontdekt dat haar behandelaar uit de privékliniek geen arts maar een fysiotherapeut is. Hij heeft behandelingen uitgevoerd waartoe hij niet gekwalificeerd was.

Ik vind het belangrijk dat Sylvia waarschuwt voor beunhazerij. Nog belangrijker vind ik het om mensen erop te wijzen goed na te denken voordat ze aan hun lichaam laten sleutelen. Bovendien lijkt het mij zeer raadzaam om eerst contact op te nemen met je huisarts. Ik kan me persoonlijk niet voorstellen dat je zonder overleg naar een privékliniek gaat. Toch zijn er nog geen regels voor deze klinieken. De IGZ hierover: "De wet BIG laat ruimte voor artsen om niet artsen en mensen zonder diploma handelingen te laten uitvoeren. Zij kunnen dit alleen doen als een dergelijk iemand zichzelf bekwaam acht tot het doen van een dergelijke handeling. De opdrachtgever moet zich daar ook van overtuigen."

Veel mensen denken dat alles maakbaar is, of dat schoonheid te koop is. Hoe ver kun je daar in gaan? Helaas had Sylvia aangezichtspijn, misschien was hier op een andere manier ook iets aan te doen? Waar leg je de grens? Ik ben erg benieuwd wat andere mensen hier van vinden.