Laatste Columns:

Sommige kinderen hadden toen ze klein waren een pop. Een barbie die een perfect uiterlijk had, of een stoere action man. De pop was voor ons allemaal een voorbeeld, zeker als het poppen van tv waren. Dan zag je jouw held in actie. Kinderen identificeren zich met een pop, kijken tegen hem op en willen net zo zijn zoals hij. Na wat gesurf op het internet zag ik dat gehandicapten mooie hebben met zichzelf te identificeren met hun omgeving. Meisjes met een amputatie werden niet zo mooi als de perfecte barbie, en jongens met een spierziekte zullen nooit een stoere actieheld worden. Dit vreet aan die kinderen lijkt me, op zo´n jonge leven met een beperking te moeten leven, terwijl je vrienden en familie en iedereen die beperking niet heeft. Waarom ik? Zullen ze zich waarschijnlijk afvragen. Ze hebben iemand nodig om te laten zien dat ze niet de enige zijn, dat het niet uit maakt. En daar is sinds kort een pop voor. Je kunt hem zelf bestellen, en de naaister geeft jouw pop dezelfde handicap als je zelf hebt. Of dat nou een amputatie is, geen ogen of een rolstoel. Op die manier heb je iemand die snapt wat jij doormaakt, die het zelf ook heeft ervaren, in de ogen van een kind tenminste. Zo'n pop kan een gehandicapt kind zichzelf net even minder beperkt voelen, net even meer kind laten zijn.  Mies & Moos Mies & Moos maken unieke poppen die zij dezelfde kenmerken of handicap kunnen geven als het kind waar de pop voor is bedoeld. Een liefdevol idee voor kinderen die zich moeilijk kunnen vereenzelvigen met hun omgeving, maar zichzelf dan wel in hun pop kunnen herkennen. Voor het kind en de pop is ook dezelfde kleding te koop. Van elke pop gaat er € 5,- naar het Lilianefonds. http://www.miesenmoos.com/   Lennart StamLennart is de jongste Leefwijzer-columnist. Hij is 17 jaar en zit in 6 VWO. Hij houdt van voetbal en van lezen. En van schrijven. Hij heeft geen beperking, maar dat is voor hem geen beperking om voor Leefwijzer te schrijven. Hij hoopt met zijn columns anderen te inspireren of even aan het denken te zetten.

Ik wil jullie graag voorstellen aan Sudha Chandran. Deze vrouw van 48 jaar oud is een wereldwijd geroemde danseres. Ze heeft meerdere prijzen gewonnen en is een inspiratie tot velen. Dat ze veel inspireert komt niet doordat ze de soepelste heupen heeft, ook niet doordat ze de mooiste danseres is die je maar kunt vinden. Nee, Sudha Chandran danst op één menselijk been, en op één kunstbeen. Toen ze zeventien was, heeft ze haar master behaald bij een economiestudie. Een paar weken later was ze betrokken bij een ongeluk waarbij ze een diepe snee in haar enkel kreeg. Twee weken later was er een ernstige infectie gediagnosticeerd en moest haar rechteronderbeen geamputeerd worden. Na de amputatie ging ze door een hel, zoals ze het zelf zegt.Ze heeft met behulp van een 'Jaipur Foot' zichzelf opgeworpen tot een van de meest gewaardeerde danseressen van India. Daarnaast is ze actrice en doet ze veel shows op de Indiase tv. Door haar aangrijpende verhaal en haar sympathieke houding is ze, terecht, iemand om tegen op te kijken.   Lennart StamLennart is de jongste Leefwijzer-columnist. Hij is 17 jaar en zit in 6 VWO. Hij houdt van voetbal en van lezen. En van schrijven. Hij heeft geen beperking, maar dat is voor hem geen beperking om voor Leefwijzer te schrijven. Hij hoopt met zijn columns anderen te inspireren of even aan het denken te zetten.

Regeren is vooruitzien, en voor ouwe rockers wordt het in de nabije toekomst afzien.Mijn advies: Speel daar op in als slimme ondernemer!De komende jaren worden al die hardrockers uit de seventies en eighties, oud en/of gehandicapt. Hun door 'seks, drugs and rock & roll' uitgewoonde lichamen snakken naar rust. Maar dan wel in stijl natuurlijk. Het liefst in een Rock & Rolstoel. Een niche markt, met explosieve groeikansen. Deze stoel rockt en rolt. Heavy metal in een licht metalen uitvoering. De zitting bekleed in Deep Purple en actueel oranje. Hij loopt niet op AC/DC, maar op pure muscle power. Je haalt er een snelheid mee die de stones uit de straat laat rollen. Uiterst geschikt om naar een benefiet afscheidsconcert van oude rockers te gaan, en als bejaarde 'Speedking' geld in te zamelen voor je oude dag. MIsschien kun je er zelfs mee runnen op de highway (blijf wel op de vluchtstrook), en met 'lookin' for adventure' dromen van de tijd toen je nog 'Born to be wild' was.Let ook op de details van deze Easy Rider. Standaard een asbak gemonteerd waar een flinke joint in past. Zie rechter foto, boven de 'all terrain' band. Ik bedoel maar. Deze Rock & Rolstoel is ontworpen en gebouwd door Patrick uit Utrecht.Hij was rolstoeltechnicus bij een groot bedrijf voor revalidatietechniek, maar de vestiging waar hij werkte werd opgeheven. Net als vele anderen stoort hij zich aan de harde bezuinigingen op hulpmiddelen. 'Voor persoonlijke aanpassingen, laat staan voor customizen, is geen geld meer' zegt hij.Vanuit zijn creativiteit, vakmanschap, een beetje rebellie, en een heleboel voor de lol, heeft hij deze Rock & Rolstoel gemaakt.Hij is te koop. Er gaat een gerucht dat dhr. M. Jagger al belangstelling getoond heeft.Meer informatie: truingstand@gmail.com   Door Kees de Jagerauteur van het boek 'Mij krijgen ze niet' over leven met een beperking in de 60-er en 70-er jaren. www.keesdejager.com

Ik zat net lekker op de bank tv te kijken. Eén vandaag was er. Ik was al hopeloos aan het denken voor een onderwerp voor mijn column toen een voorstukje kwam van een meisje met het syndroom van Down. Ik hoopte meteen dat het wat was. Het was in de rubriek 'Mijn droom voor het land, inspiratie voor de koning'. Thijs Kamperman doet hieronder zijn verhaal. Kamperman: "Mijn zusje is 22 jaar en heeft Down Syndroom. Mijn droom voor Nederland is dat mensen zoals mijn zusje, met welke beperking dan ook, mogen worden gezien als volwaardige inwoners, of beter nog, worden gezien als mensen die onze maatschappij smaak geven! Mensen met Down worden nog steeds gezien als ongewenst en zijn reden voor het afbreken van een zwangerschap, omdat ze geen toekomst zouden hebben. Ik mag trots zijn op mijn zusje, ze werkt twee dagen per week in een speciaal lunch café, is vrijwilliger in de zorg en helpt op een 'normale' basisschool kinderen te leren lezen en schrijven. Daarnaast helpt ze bij de crèche in de kerk en kan ze dansen als de beste. In tegenstelling tot sommige andere 'normale' jongeren valt ze geen mensen lastig, slaat geen raampjes in, overvalt geen oude dametjes en rijdt niet als een aso rond op een scootertje. In tegenstelling tot sommige andere 'normale' jongeren levert zij wel een positieve bijdrage aan de maatschappij. Toch worden mensen als zij gezien als ongewenst." Dit verhaal deed hij ook ongeveer op tv. Hij had nog een treffende zin; eigenlijk is het jammer dat het zo bijzonder is dat mijn zusje werkt. Het moet normaal zijn! Woorden vallen in het niet bij de beelden, dus raad ik jullie aan om het allemaal terug te kijken!http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1337656    Lennart StamLennart is de jongste Leefwijzer-columnist. Hij is 17 jaar en zit in 6 VWO. Hij houdt van voetbal en van lezen. En van schrijven. Hij heeft geen beperking, maar dat is voor hem geen beperking om voor Leefwijzer te schrijven. Hij hoopt met zijn columns anderen te inspireren of even aan het denken te zetten.

Euthanasie op basis van de aanwezigheid van een handicap. Het gebeurde in Vlaanderen afgelopen december. Een doofblinde eeneiige tweeling heeft daar hulp gekregen bij de beëindiging van hun leven. In België, maar ook internationaal, heeft dat vragen en discussie opgeroepen. Niet eerder kwam euthanasie voor bij mensen met een (zintuiglijke) handicap. Tijdens een gesprek bij Pauw & Witteman over deze kwestie (21-01-2013) doet Vincent Bijlo, cabaretier, zelf blind en ook langzaam slechter horend, de uitspraak dat hij deze vorm van euthanasie één van de hoogste vormen van beschaving vindt. Maar hoe rechtvaardig en empathisch het inwilligen van het euthanasieverzoek in deze casus ook geweest mag zijn, Bijlo gaat met zijn uitspraak volkomen voorbij aan de maatschappelijke en politieke dimensies van dit verhaal. Paul Bulckaert, bestuurder van een belangenvereniging voor doofblindheid en zorgdirecteur van begeleidingscentrum Spermalie, vestigt in een opiniestuk over de tweelingbroers Verbessem, de aandacht op de relatie die er bestaat tussen het verzoek om euthanasie en het al dan niet kunnen beschikken over goede zorg. Hij stelt: "De kwaliteit van bestaan van doofblinde personen is recht evenredig met de beschikbare en vooral het aantal individuele ondersteuningsuren." Doofblinden in de Vlaamse werkelijkheid beschikken over circa 140 tolkuren per jaar. Je kunt gerust stellen dat zij daarmee veroordeeld zijn tot extreme isolatie. Dergelijke gegevens zetten het euthanasieverzoek van de broers Verbessem mogelijk in een heel ander licht. Als meneer Bulkaert een punt heeft (wat mij zeer plausibel lijkt) dan wordt euthanasie een penibele kwestie. Bij toenemende afbraak van zorg en voorzieningen valt dan te vrezen dat steeds meer mensen behoefte zullen krijgen aan een vroegtijdige dood. En als deze behoefte zonder meer als individuele keuze wordt gerespecteerden daarnaast wordt gerechtvaardigd onder de noemer "beschaving", zijn we wat mij betreft het spoor flink bijster. Het is een hardnekkige neiging om euthanasie op te vatten als een individuele zaak. Eenzelfde neiging bestaat er in het denken over handicaps. Ook daar blijft de verleiding groot om ze op te vatten als een individueel en vooral medisch probleem. De waarheid is anders. Omgevingsfactoren zijn van cruciaal belang in hoe iemand zijn handicap beleeft. Met goede aanpassingen, ondersteuning op maat en een wereld die toegankelijk is, kunnen veel van de belemmeringen die handicaps met zich meebrengen, worden opgelost. Het is daarom absoluut noodzakelijk oog te hebben voor de correlatie tussen kwaliteit van zorg en kwaliteit van leven, want alleen bij waarborging van goede zorg kan euthanasie worden opgevat als een "hoge vorm van beschaving". Het verhaal van de tweelingbroers roept vragen op naar de maatschappelijke rol in de individuele keuze voor euthanasie. Is deze mensen echt voldoende kans geboden om de kwaliteit van hun bestaan te waarborgen? Het antwoord daarop kan– in deze persoonlijke zaak - niet gegeven worden. Maar dat deze vraag elke keer, en in elk individueel geval, weer gesteld wordt lijkt mij van groot belang. Het mag niet zo worden dat mensen van hun lijden worden verlost door ze euthanasie aan te bieden in plaats van goede zorg. Marie-Jose CalkhovenWebsite: http://bessensausmetrozen.blogspot.com/

Tijdens het zonnige, maar koude, paasweekend was er in een dorpje bij mij in de buurt kermis. Na alle familie te hebben bezocht en nadat mijn buik vol zat van al het lekkere eten ging ik er maar eens heen. Vroeger was het kermis in mijn dorp iets om het hele jaar naar uit te kijken. Er stond niet veel, ik kom dan ook uit een klein dorp. Maar er was geen kermis in het land die leuker was dan de mijne. De botsauto's, happeren, de zweef en de draaimolen. Het één was nog mooier dan het ander, meteen uit school gingen we heen. Je kreeg kermisgeld van je ouders en je grootouders. Als ik er nu aan terugdenk krijg ik weer een brede lach op mijn gezicht. Maar nu vraag ik mij af; hoe was kermis voor mensen in een rolstoel? Die konden niet in de botsauto's, niet in de zweef en ook niet in de draaimolen. Wat was kermis voor deze mensen? Op onze kermis was altijd een vrouw, niet uit ons dorp, en zij reed op een scootmobiel. Het enige dat zij kwam doen was al haar geld in de fruitmachine gooien, met van die 777 weet u wel, en daarna ging ze weer weg. Nu ik wat ouder ben zie ik tijdens een kermis amper nog attracties. Je gaat eerst naar een kermisborrel en vervolgens met ze alle de plaatselijke kroeg in. In deze kroeg, Het Vereenigingsgebouw, was heel netjes een rolstoellift naast de trap, iets dat je niet vaak ziet in een kroeg. Al moet ik er wel bijzeggen dat dit gebouw ook voor verenigingen wordt gebruikt, ook door ouderen dus. Maar nu stond de kroeg stampvol, je kon je kont niet keren zeggen wij hier. Maar midden tussen al die feestende mensen stond één man, of zat eigenlijk. Deze man heeft geen armen en benen, waar normaal de elleboog en de knie zit, zat bij hem een stompje. Hij reed in een elektrische wagen en kon zijn stoel omhoog en omlaag laten gaan. Zo zat hij op ooghoogte mooi met al zijn vrienden een biertje te doen. Het volgende blad bier stond al klaar achterop zijn wagentje. Lennart Stam