Laatste Columns:

Hallo lezers en Lezeressen, ik ben er weer om jullie lastig te gaan vallen met mijn columns. Het heeft zolang geduurd omdat ik druk bezig was met andere besognes. Waaronder het volgen van de cursus: 'Presentatie over jezelf met N.A.H. (Niet Aangeboren Hersenletsel'). In deze cursus, die gegeven wordt door Academie van Zorgbelang  Brabant,  staat het presenteren van jezelf met N.A.H centraal; jezelf presenteren voor beroepsmatige, of iedereen die interesse heeft in N.A.H.  De cursus kent  vier  hoofdpunten :1.  Wie was je voor de N.A.H.2.  De gebeurtenis waardoor je een N.A.H. kreeg.3.  De revalidatie.4.  Wie ben je nu?Van het eerste punt  'Wie was je voor het ongeval ?' kon ik mij veel dingen niet meer herinneren . En ook kon ik gebeurtenissen niet in een tijdsbalk zetten. Nu kan ik het weer wel. De cursus heeft me nog eens goed na laten nadenken over de tijdstip van die gebeurtenissen. Ik heb ze letterlijk op papier geschrevenen en  in een tijdsbalk gezet .Over het tweede punt 'De gebeurtenis waardoor je N.A.H. kreeg'  weet ik weinig meer. Het is nu eenmaal zo gelopen. En na tien jaar is het moeilijk om nog gegevens boven water te krijgen. Het zij zo !Punt drie 'De revalidatie' begint steeds helderder voor mij te worden . Ik besef nu  dat ik mede dankzij  deze cursus deze fase inmiddels voorbij is .En dat doet me vervolgens op  punt vier 'Wie ben ik nu' aanbelanden. Wie ben ik nu? Ik weet niet wie ik nu ben, maar met het volgen van deze cursus ben ik er van overtuigd dat mij het met deze vier tools wel gaat lukken ! Met name de tijdsbalk, daar ga ik veel plezier  van beleven !Nou, tot de volgende keer maar weer ! MariusPS - Helaas voor de redacteuren was het geen schrijf-technische cursus ! 

Sinds dat ik vijfeneenhalf was zat ik op voetbal. Al mijn vrienden en klasgenootjes zaten erop, dus ja dan ga je ook maar. Ik was nooit echt goed of fanatiek totdat ik wat ouder werd. Ik werd steeds beter en kwam in hogere teams terecht. Toen ik in de C1 zat hadden we een hele talentvolle groep. We wonnen de KNVB beker District West 1. Dat was een geweldig moment, we wonnen met penalty's. Toen de winnende penalty erin ging heerste er een euforisch en onoverwinnelijk gevoel bij ons. Wij van een club met net aan 500 leden wonnen van de club van Marco van Basten, we waren niet beter dan zij, zeker niet. Maar zij kregen twee rode kaarten en liepen te zeiken terwijl wij als team de overwinning binnen sleepte. Woorden schieten tekort om dat gevoel te begrijpen.Dat jaar daarna viel de groep uit elkaar. De ene helft ging naar de B1 de anderen naar de B2. Dat jaar daarna beloofde weer een succesjaar te worden voor ons, we waren weer met zijn allen bij elkaar en tot op het bot gemotiveerd. Eerst miste we onze keeper een half jaar, het succes bleef uit. Wat logisch was want we bleven maar klein. Wel was de groep nog steeds hecht en de sfeer goed.Na de winterstop hadden we één keer getraind, ik althans. De dag erna gingen we handballen met school. Ik sprong, tikte een bal aan, landde, wou achter de bal aan en KRAK!Het voelde meteen niet goed, het deed geen pijn maar het voelde alsof mijn knie 'op slot' zat. Ik dacht na een paar seconden lopen schiet hij er wel weer uit. Het was eigenlijk meer hopen, zeker toen het na tien seconden pijn ging doen bij elke stap. Ik hinkte naar de kant, toen pas viel het de rest op.De dokter wou een week wachten, na de week wou hij twee weken fysiotherapie. De fysiotherapeut dacht meteen aan een gescheurde meniscus maar kon me niet doorsturen. Toen ik eindelijk bij de orthopeed kwam durfde hij zich ook nergens aan te wagen, 'blijf maar bij die fysio'.Uiteindelijk ben ik na vijf maanden geopereerd. Ik heb al die tijd op krukken gelopen.Mensen vinden krukken grappig, ze vinden jou zielig, ze zijn trots op de manier hoe je ermee omgaat. En ik? Ik vond ze handig, lopen kon ik niet dus kwam het goed uit, ik kon er zelfs dingen mee wegduwen. Ik zag ze niet als onhandig, ik vond ze geweldig. Toen ik weer kon lopen vond ik het ook eng zonder krukken, het waren een soort vrienden. Altijd als ik opstond eerst mijn krukken pakken, ik kon niet zonder ze. Ik kon niet voetballen, opeens had ik veel meer tijd. Wat doe je dan? Ik denk wat mensen met een 'beperking' altijd doen. Iets anders. Ik kreeg een vriendin en ging meer lezen, ook de fysiotherapie kostte veel tijd.Ik heb nooit getreurd om mijn kapotte knie, het was geen beperking voor mij. Het leerde me dankbaar zijn voor mijn gezonde lijf. Ik kon tijdelijk niet lopen, nou en? Ik ben slim, gezond, jong en energiek.Het was geen beperking, het daagde je alleen uit om anders te leven. Ik wou geen medelijden, alleen respect voor de manier dat ik het invulde. En dat is hoe ik naar gehandicapten kijk, ze zijn niet 'beperkt'. Je bent beperkt als je een dagje met vrienden wilt doorbrengen maar je moet werken.Gehandicapten leven, weliswaar noodgedwongen, anders. En dat verdient respect, geen medelijden. Medelijden heb je met mensen die zich er niet bij neerleggen, die niet (anders) leven.Lennartjanuari 2012  Nieuwe columnistLennart is een nieuwe Leefwijzer-columnist. Hij is 17 jaar en zit in 6 VWO. Hij houdt van voetbal en van lezen. En van schrijven. Hij heeft geen beperking, maar dat is voor hem geen beperking om voor Leefwijzer te schrijven. Hij hoopt met zijn columns anderen te inspireren of even aan het denken te zetten. 

112: Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen, of: waarom ik toch maar niet naar Zweden verhuis  Zweden. Fijn land; ik kom er graag. Ik houd van die gekke Zweden, die in maart hun bloes open knopen want het is lente, ook al is het min zes. Ik houd van het enorme aanbod aan puur, onbewerkt eten in de supermarkten. Ik houd van de kraampjes langs de wegen waar je 's zomers frambozen, bosbessen en aardbeien kunt kopen, en ik houd van de aandacht voor details en schoonheid op plaatsen waar in Nederland de grauwheid van beton en staal hoogtij viert. Ik ben dol op dingen die ik hier ondenkbaar acht. Als je tegen iemand aanbotst op straat zegt de botser sorry, en de bebotste ook. Op de roltrap sta je rechts als je geen haast hebt, en storm je er links langs als je dat wel hebt. Handig. Fijn. Ik houd dus van Zweden en zou er best willen wonen. Toch blijf ik maar hier. Als de nood aan de man (m/v) is, bakken ze er namelijk niet veel van, die Zweden. Afgelopen week kwam hier naar buiten dat 112 niet altijd bereikbaar en dat dat dat bij de politie al langer bekend was. Meestal zijn het telefoonstoringen die voor problemen zorgen. (Bron: vk.nl) In Zweden niet. Daar gaat het vooral om beoordelingsfouten en stommiteiten. Een greep uit het ruime aanbod aan nieuws op dit gebied: -        een man van 34 met ademhalingsproblemen en pijn op de borst moest 50 minuten wachten op een ambulance. De kaarten waren al jaren niet bijgewerkt en de chauffeur kon het adres niet vinden.-        De 23-jarige Emil Linell overleed aan een gescheurde milt nadat de telefoniste bij 112 weigerde een ambulance te sturen-        Een 22-jarige vrouw belde drie keer 112 en vroeg om een ambulance vanwege heftige pijn en ademhalingsproblemen. Ze werd doorverwezen naar de telefonische hulpdienst die de situatie als niet ernstig beoordeelde en stierf diezelfde nacht.-        Een vrouw belde herhaaldelijk 112 omdat haar man een hersenbloeding had, maar er werd niet opgenomen.(Bron: dn.se) 112 in Nederland heeft een bereikbaarheid van 99,9%. Hopelijk hoef ik nooit te bellen tijdens die ene onbereikbare eentiende procent. Tot nu toe gaat het goed. Laatst had ik een keer behoorlijke problemen met mijn diabetes, en ik belde de huisartsenpost. Na de triage door de assistente moest ik drie kwartier wachten op het telefoontje van de dienstdoende arts.  Hij vertelde me wat ik moest doen. Nou had ik dat al gedaan, het had niet geholpen, en ik wist het even niet meer. Ik was alleen thuis en ik had niet zo'n zin in een diabetisch coma. Na enig doorzeuren mocht ik naar het ziekenhuis. Niet met de ambulance, nee zeg. 'Komt u met eigen vervoer?' vroeg de arts. Nou leek het mij niet zo verstandig om een auto te besturen in mijn situatie, vooral niet omdat ik geen rijbewijs heb. Een auto heb ik trouwens ook niet. Maar haast had ik wel. Dus pakte ik mijn fiets. Ik woon vlak bij het ziekenhuis, en dit leek me de snelste manier om er te komen. En ach: als ik van mijn fiets zou vallen zou er vast wel iemand een ambulance voor me bellen. Door Marije Elderbosch http://www.anderwoud.nl/

De ijscoman die met zijn ijswagentje strategisch voor onze school geparkeerd staat heeft maar drie vingers. Het vriendinnetje van mijn dochter kijkt me met grote ogen aan als ze dit feit constateert. Als de beste man mij wisselgeld aanreikt, staat ze er met haar neus bovenop. "Alle mensen zijn anders", zegt mijn dochter plechtig. Een wijsheid die haar moeder haar van jongs af aan heeft ingelepeld. Terwijl de meiden hun ijsjes oplikken benoemen we de mogelijke verschillen tussen mensen. Ze zijn groot of klein, dik of dun, zwart of wit, lopend of rijdend, met vijf of drie vingers enz. Niemand is hetzelfde en dat is maar goed ook. Het zou anders erg saai worden in de wereld. Het klinkt zo gewoon deze constatering. Zeker wandelend in de zomerzon met twee blije meiden naast mijn rolstoel. Maar als ik naar mijn dochter kijk kan ik niet nalaten me af te vragen hoe waar mijn uitspraken zijn. Is het in onze maatschappij werkelijk prima als je anders bent dan anderen? Als je bijvoorbeeld zoals zij en ikzelf, geboren bent met een spierziekte. Of een andere erfelijke aandoening? Sinds de invoering van de twintig-weken-zwangerschapsecho in het basispakket van de ziektekostenverzekering is deze vraag dringender geworden. We zijn er langzaam aan gewend geraakt dat ongeboren leven wordt getest en gescreend op fysieke afwijkingen. Geboren worden met een afwijking die gedetecteerd kan worden, is daarom steeds minder normaal. Er zijn mensen die beweren dat het huidige screeningsbeleid geen verband houdt met de waardering van bestaande mensen met een handicap of van hun leven. Het argument hiervoor is dat bestaand leven niet vergelijkbaar zou zijn met embryonaal leven. Maar zelfs als dat waar is (iets wat ik voor nu graag in het midden laat), is het moeilijk te ontkennen dat de criteria op basis waarvan wij selectie plegen niet willekeurig zijn. Achter wat wij onverenigbaar achten met een "goed leven", schuilt een mensopvatting, met bijbehorende waarden en normen. Het feit dat in landen als India sekse-selectie plaatsvindt maar bij ons niet, zegt iets over de status van vrouwen in beide culturen. En zo zegt onze keuze voor selectie op medische grondslag veel over hoe wij kijken naar het leven met lichamelijkeaandoeningen. Deze conclusie betekent niet dat ik denk dat mensen die hun kind laten screenen een uitgesproken negatief gevoel hebben over meneer B zonder armen, of mevrouw K in rolstoel. Kiezen voor selectie kan wel degelijk los staan van de waardering die mensen hebben voor individuele personen met een handicap. Dat laat echter onverlet dat het huidige screeningsbeleid het idee weerspiegelt dat de aanwezigheid van fysieke gebreken bepalend kan zijn voor de waarde van een leven. Dat is een zeer achterhaald idee. Niet de aan- of afwezigheid van een kwaal bepaalt iemands welbevinden, maar een zeer compex geheel van individuele én omgevingsfactoren. De wijze waarop iemand een handicap ervaart, hangt sterk samen met de omgeving waarin iemand leeft. Mensen met goede hulpmiddelen en gepaste zorg, zijn -ondanks hun handicap- vaak niet beperkt. Hun beperkingen kunnen grotendeels overwonnen worden door de omgeving waarin zij leven. Prenatale selectie op basis van handicaps ontkent deze omgevingscomponent in het gehandicapt-zijn. Vanuit de biologie weten we dat diversiteit waarborgt dat een systeem robuust en veerkrachtig is. Vanuit de psychologie weten we hoe belangrijk het waarderen van verschillen is. Een kritische houding ten opzichte van de huidige screeningscriteria, en ten opzichte van het aanbieden van screening in het kader van bevolkingsonderzoek, lijkt me dan ook zeer op zijn plaats. Want hoewel niet elke afwijking met het leven verenigbaar is, moeten we oppassen dat we het niet omdraaien en gaan geloven dat het leven onverenigbaar is met elke afwijking. Toevoeging: lees ook het artikel http://www.leefwijzer.nl/nieuws/read/13033/onbedoelde-vondst-prenataal-onderzoek-toch-waardevol/  Marie-Jose CalkhovenBlog: http://bessensausmetrozen.blogspot.com/

'7,5 procent van de verzekerden is overgestapt naar een andere zorgverzekering. Dat zijn ruim 1,2 miljoen mensen. Dat meldde Zorgverzekeraars Nederland maandag op basis van voorlopige cijfers. Vorig jaar stapte 6 procent van de verzekerden over', meldt De Volkskrant op 7 januari. Hoe veel mensen met een chronische ziekte en/of handicap zouden daarbij zijn? Persoonlijk ben ik vrij tevreden met mijn zorgverzekeraar, die ik toen het huidige stelsel inging zorgvuldig heb uitgekozen. Er waren er een paar die bovengemiddeld goed scoorden op criteria die voor mij van belang waren, en deze was er een van. Ik heb geen spijt van mijn keuze. Als ik een vraag heb reageren ze snel, als ik iets voor moet schieten staat het betaalde bedrag snel weer op mijn rekening, en in hun magazine is geen instant-oud papier: er staan regelmatig goede tips en interessante artikelen in. Zelf probeer ik elke dag een balans te vinden tussen goed omgaan met mijn ziekte en leuk leven. Het een gaat soms ten koste van het ander. Ik heb er wel eens over gedacht om te zoeken naar een betere verzekeraar, maar nog nooit actie ondernomen. Omdat ik geen klachten heb over mijn verzekeraar, gaat het me vooral om een goedkopere polis. Want hoewel ik geestelijk rijk genoeg ben en ook op materieel gebied niets te klagen heb, moet de zilvervloot nog binnenvaren. Het lijkt me zo'n gedoe, dat overstappen, en van gedoe krijg ik mijn dagelijkse dosis al wel binnen. Zeker op dagen dat de balans in het nadeel van 'leuk leven' uitvalt. Ik kan de moed en de energie gewoon niet opbrengen. Zou dat voor meer lotgenoten gelden? Wie een chronische ziekte of een handicap heeft, maakt meestal intensief gebruik van de mogelijkheden van de ziektekostenverzekering en de aanvullende pakketten. Persoonlijk heb ik geloof ik twee pakketten uitgesloten, namelijk 'gezinsplanning', omdat dat nou eenmaal niet aan de orde is, en 'ouderenzorg' omdat, nou ja, dat nu eenmaal niet aan de orde is. Voor de rest heb ik alle opties wel zo'n beetje aangevinkt. Niet omdat ik me wil indekken tegen al het mogelijke, maar omdat ik het nodig heb. Die brief dat je je eigen risico opgemaakt heb krijg ik altijd in januari al. Misschien wordt het dit jaar wel februari, het eigen risico is tenslotte een stuk hoger geworden.Ik dacht bovendien dat het wel eens lastig kon worden een nieuwe verzekeraar te vinden, dat ik misschien niet overal een aanvullende verzekering kon afsluiten of, als dat wel zo zou zijn, ik er meer voor zou moeten betalen. En dat was nou net niet de bedoeling. Het blijkt zo te zitten: voor de basisverzekering geldt een acceptatieplicht, dus ook al ben je nog zo'n dure klant, een verzekeraar mag je niet weigeren. Er kan om een medische keuring gevraagd worden. Voor aanvullende verzekeringen geldt die acceptatieplicht niet, verzekeraars mogen klanten die ze niet zien zitten daarvoor weigeren. Ook hier kan het zo zijn dat nieuwe klant pas geaccepteerd worden na een medische keuring. (Bron: kiesbeter.nl) Volgens Independer (Bron: weblog.independer.nl) doen de meeste zorgverzekeraars niet moeilijk en accepteren ze je, eventueel na het invullen van een medische verklaring, direct. Het kan wel zo zijn dat er voor bepaalde kosten een wachttijd geldt van een half jaar tot een jaar geldt (Bron: kiesbeter.nl), en je deze kosten dus niet meteen mag declareren. Independer raadt mensen die vanwege hun gezondheid of leeftijd een grotere zorgbehoefte hebben aan om bij de beoogde nieuwe verzekeraar te vragen of de aanvraag zonder keuring of wachttijd geaccepteerd wordt. Slim. Had ik zelf kunnen bedenken. Voor 2013 zit ik goed waar ik zit, maar misschien ben ik in 2014 wel een van die overstappers. Gelukkig heb ik nog een heel jaar om daar over na te denken. Door Marije Elderbosch http://www.anderwoud.nl/  Update: Op http://weblog.independer.nl/zorgverzekeringen/overstappen-zorgverzekering-ouderen-chronisch-zieken/ lees je meer over de gevolgen van het overstappen met een chronische ziekte.

Het is bijna volmaakt. Op een terrasje in de zon met een glas witte wijn en een boek. Het enige dat ontbreekt is een sigaretje. Steels glijdt mijn blik naar het tafeltje naast het mijne. Daar zit een echtpaar met een pakje Gauloises voor zich op tafel. Ik verzamel moed en haal een euro uit mijn portemonnee. Ik vraag gewoon of ik twee sigaretten van ze kan kopen. De dame in kwestie –gebruind, gekapt, gestyld- kijkt mij met verbazing aan. "Nee hoor, daar begin ik niet aan zegt ze resoluut". Haar echtgenoot verschiet van kleur en kijkt haar met grote ogen aan. "Ja", weerstaat ze zijn blik, "ik weet helemaal niet of zij dat wel mag hebben". Haar man, nog witter geworden, pakt demonstratief het pakje sigaretten naar zich toe en haalt er twee uit. "Je krijgt ze gewoon natuurlijk". "En nee, je hoeft ze niet te betalen". Op dat moment verschijnt dochterlief op een skelter van het restaurant in de buurt van het tafeltje. "Mama! Kijk hoe hard ik kan!", roept ze met een stem waarin de vreugdevolle opwinding van haar prestatie doorklinkt. Ik kijk naar haar en juich haar toe. Als ik me weer omdraai realiseer ik me direct dat haar verschijning de hele mise en scène in een klap veranderd heeft. De vrouw is zich in een tel bewust geworden van haar inschattingsfout. Ze heeft geen gehandicapte voor zich die zich aan de blikken van een begeleider heeft weet te onttrekken om stiekem sigaretjes te gaan roken. En haar weigering die eerder zo nobel en gerechtvaardigd leek, blijkt ineens bizar en ongepast. Schaamte kleurt haar gebruinde wangen plotsklaps dieprood. Het gezellig pimpelende echtpaar is veranderd in de vlag van Denemarken. Het kan geschieden. Als ik –met de buit op zak- terug ben bij mijn boek en wijntje, smaken de sigaretten me minder dan verwacht. Het blijft pijnlijk om geconfronteerd te worden met de wijze waarop de buitenwereld mij beziet. Zo vaak als ik zelf mijn fysieke toestand compleet vergeet, zo opdringerig lijkt deze te zijn voor sommige anderen. En minstens even pijnlijk is het om te moeten constateren dat er nog steeds mensen zijn die een bepaald uiterlijk of de aanwezigheid van een rolstoel, blindelings associëren met wilsonbekwaamheid of onvolwaardigheid. Wat zag deze vrouw toen ik aan haar tafeltje verscheen? In iedergeval geen vrouw zoals zij zelf, pimpelend op een terrasje, verlangend naar een sigaretje. Geen vrouw met een kind. Geen vrouw met werkende hersenen, en vast geen vrouw die onmiddellijk bedenkt dat ze over deze situatie vast een heerlijk blogje kan schrijven met de titel " Vooroordeel". Marie-Jose CalkhovenBlog: http://bessensausmetrozen.blogspot.com/