Chronisch ziek en/of gehandicapt? Daar heb je een deeltijdbaan aan. En een heleboel anderen óók. Veel procedures kunnen beter en goedkoper. Bijvoorbeeld bij de verstrekking van een simpel bedleestafeltje van circa € 200,-. Door bureaucratie kostte dat in werkelijkheid bij mij een veelvoud.

September: Mijn arts adviseert me om overdag twee keer een uurtje plat op bed te liggen. Dat is nodig voor mijn gewrichten. Maar ik ben niet ziek, dus ik wil in die tijd wat lees- of schrijfwerk doen. Dat kan met een bedleestafeltje. Eerst even overleg met mijn vakkundige ergotherapeute.

Oktober: Samen inventariseren we waar het tafeltje aan moet voldoen. Makkelijk en licht instelbaar, want mijn handfunctie is beperkt. Op internet vinden wij geschikte tafeltjes bij leveranciers van hulpmiddelen, met vriendelijke prijzen. Zij maakt een advies voor de Zorgverzekeraar. Tegelijk vragen we een bedleestafeltje van de Thuiszorg te leen, zodat ik alvast geholpen ben. Ook moet ik naar de huisarts voor een machtiging. Geen probleem.Trrring...kassa. De eerste bijkomende kosten zijn gemaakt.

Eind oktober: De Thuiszorg bezorgt een leentafeltje. Een ongeschikt onding, maar ja.. het is maar voor even. Dacht ik.

November: Ik word gebeld door een rolstoelendealer die kennelijk ook iets doet in bedleestafeltjes. De medewerkster begint over "uw cliënt de heer de Jager." Help! Denkt ze dat ze iemand van een tehuis aan de lijn heeft waar de heer de Jager verpleegd wordt? Meteen rechtzetten: 'U spreekt met Kees de Jager zelf, ik woon zelfstandig, en mijn ergotherapeute heeft al een advies naar het Uni-vee gestuurd. Dus nu kan het tafeltje geleverd worden?' vraag ik. 'Nee mijnheer, zo werkt dat niet' zegt ze nijdig. 'U moet eerst zes maanden een bedleestafeltje van de Thuiszorg lenen. Ondertussen wordt er een indicatieprocedure gestart zodat u daarna misschien blijvend een tafeltje krijgt.' Trrring...kassa, we zijn lekker bezig.

Januari: Een CIZ indicatie-adviseur belt mij over de aanvraag. 'Maar mevrouw...' zeg ik geprikkeld, 'er ligt al een advies en u heeft toch ook al jarenlang een dossier van mij?' 'Nee, dat heeft zij niet' zegt ze. Er volgen indringende medische vragen, want stel je voor dat ik onterecht een bedtafeltje zou krijgen. De indicatie-mevrouw is overtuigd. 'Maar eerst moet u nog de uitleentermijn bij de Thuiszorg volmaken. In april bel ik u weer.' Tringgggg... kassa. Mijn wantrouwen neemt toe. Ik krijg toch wel het geadviseerde tafeltje?

Maart: De Thuiszorg belt: 'Wij willen NU het tafeltje terug dat u van ons te leen heeft, dit kan zomaar niet!' Ik leg het uit en de Thuiszorg verleend gratie; ik mag het tafeltje nog even houden. Trringgg...kassa, weer iemand aan deze klus gewerkt.

April: De leverancier belt. Mijn tafeltje komt eraan. 'Ehhh... Is het wel het goede?' Mijn vriendelijkheid verandert in vechtlust. De levencier reageert op een manier van 'wij weten wel wat goed voor u is en verder niet zeuren. 'Nee mijnheer, wij zoeken een tafeltje voor u uit en bij dergelijke kleine voorzieningen is er vanwege bezuiniging geen keuze." Trrringgg... kassa. Telt al dat werk dan niet?

Mei: Na veel gedoe om een afspraak te maken, wordt een verkeerd tafeltje bij mijn buren bezorgd. Het kan niet onder een bed geschoven worden, en is alleen te verstellen door sterke knuisten.

Juni: Er wordt een ander tafeltje bezorgd. Iets beter, maar niet het gewenste. Teleurgesteld meldt mijn ergotherapeute dat er verder helaas niets aan te doen is; er zijn afspraken tussen leverancier en zorgverzekeraar. Het verkeerde tafeltje neemt de leverancier niet mee terug. Dat komt nog weleens. Ik heb nu één verkeerd tafeltje en één 'bijna goed.'
Hoezo efficiëntie en bezuiniging? Waarom niet vertrouwen op de vakkennis en ervaring van ergotherapeut en gebruiker? En een budget te geven? Dan was het na 1 maand rond geweest, zonder alle bijkomende werk en kosten!

Tekst: Kees de Jager