DE WUGGLE BUGGLE DOOS – DEEL 1

Jarenlang heb ik stad en land afgerold op zoek naar een Wuggle Buggle doos. In alle warenhuizen en snob-shops ben ik geweest. Overal hetzelfde.

'Goedemiddag mevrouw, ik ben op zoek naar een Wuggle Buggle doos, liefst in de uitvoering met Twinky Winky stippeltjes die neigen naar puntjes.'

De reacties van de verkoopsters waren altijd hetzelfde. Eerst vroegen ze of ze me goed verstaan hadden. Daarna zag ik ze denken 'Ben ik nou gek of is hij het?' Concluderend met; 'Hij is gek, want hij zit in een karretje.'

Laatst had ik het ook weer. Deze verkoopster drong aan met: 'Maar wat dacht u van die snoezige Snugger Struggle doosjes, met trampoline hondjes er op?' Ik werd geïrriteerd. 'Nee mevrouw, die zijn totaal anders! Ik wil alléén de originele Wuggle Buggle, en dan die versie met stippeltjes die neigen naar puntjes.'

De verkoopster werd beleefd nijdig, maar hield vol. Ze pakte een Snugger Struggle doos. 'Kijk eens mijnheer, schattig zijn ze hè. En nu met 30% korting. U heeft toch wel centjes bij u hè?' Toen werd ik pas echt vissig. Mijn opdalende karaktertrekje sloeg toe.

'Mevrouw, het wordt tijd dat uw IQ net zo hoog wordt als uw prijzen' sneerde ik.

Dat kwam er nog goed uit, maar daarna ging het wuggle buggle'n in mijn hoofd.

De verkoopster beet terug: 'Mij besodegietert u niet! Ga maar naar de Meeuwenkorf, die hebben 'm wel. Goedemiddag mijnheer!'

Ze begon me ongevraagd naar de uitgang te duwen, maar ik zette mijn Sjees (rolstoel) op de rem. Kees + Sjees bleken te zwaar voor het zure gratenpakhuis. Ooit had zij de stok wel horen luiden, maar wist niet waar de tepel hing.

Paars aanlopend riep zij de manager. Uit een muf magazijn kwam een omhooggevallen sportschooltype tevoorschijn. Al lopend deed hij zijn foute stropdas goed. Hij dacht aan wat hij op zijn stage bij Vee & Thee geleerd had: 'Een valide klant werk je de winkel uit, maar als hij in een karretje zit, alarmeer je de REET (het Rolstoel-Eikels Evacuatie Team).

'En... wat zijn de problemen?' zei de manager dreigend maar beleefd, terwijl hij ondertussen stiekem op een alarmknop drukte. 'Nou niks mijnheer,' zei ik rustig maar strijdbaar. 'Ik vroeg gewoon om een Wuggle Buggle doos met stippeltjes die neigen naar puntjes, en miss Einstein (ik wees naar de verkoopster) vertikt het om er een te pakken.'

"Ja ja,' zei de kale kassakop, terwijl hij tijd rekte tot de REET zou arriveren.

Met Klanten in Karretjes moet je gewoon meepraten, had hij in zijn schriftelijke cursus geleerd.

'De Wuggle Buggle dozen zijn tijdelijk uitverkocht, mijnheer. Gaat u rustig zitten, we komen er wel uit. Wilt u een sopje boffie?'

Ik sloeg op tilt. 'Dus ik moet rustig gaan ZITTEN? Schrale swaffelaar, ik doe mijn hele leven niet anders' schreeuwde ik. Sussend maar tactloos antwoordde de manager; 'ik bedoel gewoon; neem een stoel, hou je gemak man.'

'Neem een stoel??? Laat ik die nou altijd bij mij hebben, mijnheer Zaagselmans!'

Hij begreep 'm niet, en wees naar de badge op zijn jasje. 'Mijn naam is Hans Lanterfans, mijnheer.'

Terwijl de verkoops

ter het REET team wees waar ik zat, hoorde ik mezelf hysterisch lachen. 'Grijp je kans met Lanterfans! Op z'n Frans in Nieuwe Schans, ha ha ha, tra la la....'

De brancardwielen over de stoeptegels maakten een ritmisch geluid.

Wuggle..., buggle.... Wuggle... buggle.

DE WUGGLE BUGGLE DOOS – DEEL 2 (SLOT)

Weet u het nog? Onlangs schreef ik dat ik op zoek was naar een originele Wuggle Buggle doos, liefst in de uitvoering met Twinky Winky stippeltjes die neigen naar puntjes. In de winkel liep het toen gigantisch uit de hand. De manager liet me afvoeren door het REET (Rolstoel Eikels Evacuatie Team). Ik kreeg een jasje aan dat zo strak zat dat ik niet eens meer zelf met mijn rolstoel kon rijden.

Maar nu ben ik weer thuis, en vastbesloten een Wuggle Buggle doos te vinden.

Ik vroeg het aan de chauffeur van het rolstoelbusje, want die weten nogal veel. Het was een dikbuikige 50-plusser met een versleten zwart pak aan. 'Aha... u zoekt een Wuggle Buggle doos' zei hij met een lachje dat net zo vettig was als zijn kalende kruin. Hij knipoogde en begon op z'n Mokums te zingen: 'Aan de Amsterdamse grachte... hebbe se de mooiste doos van 't land.'

Kijk, daar had ik wat aan. Die man was een Wuggle Buggle kenner. 'Heeft u nog genoeg kilometers bij Valys' vroeg hij meelevend. 'Anders wil ik u privé wel voor een zacht prijsje wegbrengen.' Mijn rolstoelvervoersbudget was inderdaad op, dus ik aanvaardde zijn aanbod.

Op een warme zomeravond bracht hij me naar de Oudezijds Voorburgwal. 'De rest moet u zelf doen, maar zeker weten dat u hier een Wuggle Buggle doos vindt' zei hij, alweer met een vette knipoog. 'Kom om middernacht weer naar mijn busje, dan breng ik u thuis. In de tussentijd ga ik zelf ook nog wat Wuggle Bugglen.'

Ik  zag allemaal winkels met rode etalages, waarin de verkoopsters al zaten te wachten. Je kon merken dat het een zoele avond was, want ze hadden nauwelijks wat aan.

'Dag mevrouw, ik ben op zoek naar een Wuggle Buggle doos' vroeg ik aan een donkerharige beauty met benen tot aan haar oksels. 'Wegwezen, engerd in je karretje,' siste ze. 'Ik doe alleen normale dingen.'

Bij de volgende winkel zat een wat oudere, mollige mevrouw in de etalage. Ze had blond haar en droeg een kort zwart jurkje. Ik vond haar ogen te zwaar opgemaakt, maar er zat wel levenswijsheid in. 'Goedenavond mevrouw, heeft u misschien een Wuggle Buggle doos voor mij?'

Ze antwoordde vriendelijk lachend: 'Natuurlijk m'n jongen, jij mag ook weleens lekker wuggle bugglen hoor, kom binnen. Maar voor niks gaat de zon op hè.... Heb je wel centjes bij je?'

Alweer die rare vraag, maar dit keer werd ik niet boos. Ze duwde me over de drempel en zei dat ik lekker op bed moest gaan liggen. 'Is dit dan een beddenzaak?' vroeg ik. 'Ja, dat kun je wel zeggen' lachtte zij, 'maar inclusief een Wuggle Buggle doos, hoor.'

Ze kwam naast me liggen en ik vertelde hoe lang ik al tevergeefs op zoek was. 'Ik denk dat ik je begrijp m'n jongen. Je krijgt gratis een half uurtje extra van me.' Ze pakte het boek dat op haar nachtkastje lag, en las me stukjes voor. Het was 'de Alchemist' van Paolo Coelho.

Ze streelde me en zei: 'Net als in dit boek m'n jongen, ben jij al jaren op zoek naar de schat, en jij noemt dat de Wuggle Buggle doos. Maar de schat zit in jezelf.... En die heb je nu gevonden!'

Haar ogen keken oneindig wijs, haar lichaam voelde oneindig lief. Er daalde een weldadige rust op me neder. Het bed begon te kraken: Wuggle..., buggle.... Wuggle... buggle.