Spring naar de inhoud
Geplaatst: 31-07-2012 21:58 Door: Account verwijderd
Kees de Jager

De hoogbejaarde Robert belde ons. Hij heet anders, maar in dit stukje noem ik hem zo. Hij vertelde ons dat hij niet meer verder wilde.

 

We leerden Robert kennen in 2004, hij was toen al een 80-er. Al sinds zijn jonge jaren alleenstaand en kinderloos. Nauwelijks familie. Ik had hem sinds de 70-er jaren niet meer gezien. Destijds was hij boekhouder bij een kantoor waar ik vlakbij woonde.

In 2004 was hij, ondanks zijn toen al hoge leeftijd, nog vitaal. Elk weekend ging hij met zijn auto naar zijn gehandicapte vriendin in Amsterdam. Zij was zelf te ziek om te reizen. We zagen hem met een snelle pas voorbijlopen als hij boodschappen deed. Dagelijks dronk hij een jong borreltje en een biertje. Elke week ging hij naar zijn bridgeclub.

 

Een paar jaar geleden kreeg hij kanker. Eerst knapte hij op, later viel hij terug, knapte weer op, viel verder terug. Zijn auto werd vervangen voor een scootmobiel. Daar kon hij niet zo goed mee rijden. Onderweg ontwrichtte hij altijd wel ergens een regenpijp. De buurt mopperde, maar daar had hij lak aan. Toen hij geen auto meer had, kon hij dankzij het 'gulle' vervoerssysteem voor gehandicapten nog slechts twee keer per jaar naar zijn vriendin. Hij werd steeds eenzamer, maar leek er goed tegen te kunnen. Zijn tv, borreltje en kaartclub waren genoeg. Of niet? Had ik hem vaker moeten bezoeken? 'Ha, kéérel' zei hij altijd tegen me en dan maakten we een praatje.

Eega is een paar maanden mantelzorger voor hem geweest. Van de fitte senior was niets meer over.

 

En toen belde hij. To the point, zoals hoort bij een efficiente ex boekhouder, zei hij: 'Jongens, ik ga er een eind aan maken. Ik heb tegen de dokter gezegd; zet de spuit er maar in, ik wil niet meer. Dokter heeft lang met me gepraat en hij begreep het. Ik heb de notaris laten komen en alles geregeld. Dinsdag gebeurd het.'

 

Dat was vorige week.

Het is nu dinsdagavond. Een bejaard familielid is uit een ver land overgekomen om bij hem te zijn in zijn laatste uren. We hebben de arts, zijn genadige beul, langs zien komen. En daarna de brancard van het uitvaartcentrum. Goede reis Robert.

 

© www.keesdejager.nl

Wat zeggen Leefwijzer leden over deze column?

Casey schreef op 02-08-2012 21:04:
Beste allemaal, Dank voor jullie meeleven! Robert was 92 en ongeneeslijk ziek, maar ook geestelijk en lichamelijk OP. Hij leed. Misschien niet 'ondraaglijk' (daar kan ik niet over oordelen) maar ik ben het eens met de beslissing die hij en zijn ...
Sammy schreef op 02-08-2012 15:56:
Ja wat moet je er van vinden? Zeker als het je geliefden of jezelf over komt. En je hebt het recht om te vechten tegen een dodelijke ziekte maar ook om je versneld over te geven?? In vrij Nederland staat deze week een mooi artikel over het sterven. Dat s ...
4wieler schreef op 02-08-2012 14:11:
@Sammy; ja, het zou mij ook een vreselijk dubbel gevoel geven.....of ze "een weekendje weg gaat"..... Hoe gaan we daar mee om nu dit in de toekomst meer voor zal komen in je nabijheid? Denken we dan maar als troost dat dit de grote verlossing v ...