Joy van der Stel (30) is spastisch en verplaatst zich in een elektrische rolstoel.
Bij haar geboorte gaven artsen haar weinig toekomst perspectief: 24 uur zorg, zonder actief leven. Het tegendeel is echter waar. Tegen alle verwachtingen in functioneert en woont Joy vanaf haar 18e zelfstandig. Ze heeft een man en samen hebben ze een mooie dochter (2). Ze heeft haar eigen bedrijf, geeft trainingen en coaching aan mensen die hun visie willen verbreden. Reden genoeg om haar te vragen Leefwijzer te versterken. Joy zal allerlei onderwerpen aansnijden. Mocht je vragen hebben, stel ze dan vooral! Joy gaat graag met je in gesprek.

“Gewoon Leven”

Hallo Leefwijzer-lezer,

Ik krijg regelmatig te horen ‘Goh, wat goed dat je dit allemaal doet….’, of ‘Jij hebt toch maar geluk in je leven …’.
Mijn ouders zeiden vroeger: waar een wil is, is een weg. Het heeft lang geduurd voordat ik begreep wat ze daar nou mee bedoelden. Ik heb altijd een ‘gewoon leven’ willen leiden. Gaandeweg ontdekte ik, dat als ik wist wát ik wilde, de weg er naar toe een stuk duidelijker voor me werd.
Toen ik net zelfstandig woonde, had ik een belsysteem. Als ik dan moe was of het was koud buiten, waardoor het veel moeite kostte mijn jas uit te krijgen, was de verleiding erg groot om toch op de bel te drukken. Op zo’n moment hoorde ik - in mijn hoofd - mijn broer zeggen: “Na een dag hard werken ben ik ook moe en is mijn lichaam ook op, geef mij ook zo’n bel. Als ik van de trap af val, dan heb ik hulp nodig…”. Bij die gedachte lukte het me wel om mijn jas uit te doen. Ik besefte: in een ‘gewoon leven’ is geen plek voor positieve discriminatie. Wat je zelf kunt, dien je zelf te doen. Als ik uit mijn stoel val, dán heb ik hulp nodig.
Feiten zijn feiten, ik heb een keuze in Hoe ik met de feiten omga. En mijn overtuiging is  ook een keuze. Ik kies ervoor om uit te gaan van het goede, in plaats van het slechte. Als ik uit was gegaan van het slechte, had ik nooit een zelfstandig leven geleid, want er zijn genoeg reden om het niet te doen. Maar zeker net zoveel – misschien nog wel meer – om het wel te doen. Als ik de overtuiging had, dat ik met mijn handicap geen relatie zou kunnen hebben, had ik die ook nooit gekregen. Doordat ik mezelf accepteer zoals ik ben, deed en doet mijn man dat ook en ligt de nadruk op Het Geluk, in plaats van op De Beperkingen.
Ik leid nu het leven wat ik voor ogen had. Het was - en is - hard werken, iedere dag weer. Er zijn leuke en minder leuke dingen, maar dat geldt voor iedereen. Daar heeft een handicap niets mee te maken. Mijn handicap zal er altijd zijn, maar door de plek die het in mijn leven heeft, heb ik alles wat ooit buiten mijn bereik lag.
Welke plek heeft jouw handicap in je leven? Een hoofdrol of een bijrol, en ben je daar gelukkig mee?

April 2006

Wil je met Joy in gesprek?
Mail naar joy@leefwijzer.nl