Joy van der Stel (30) is spastisch en verplaatst zich in een elektrische rolstoel. Bij haar geboorte gaven artsen haar weinig toekomstperspectief: 24 uur zorg, zonder actief leven. Het tegendeel is echter waar. Tegen alle verwachtingen in functioneert en woont Joy vanaf haar 18e zelfstandig. Ze heeft een man en samen hebben ze een mooie dochter (2). Ze heeft haar eigen bedrijf, geeft trainingen en coaching aan mensen die hun visie willen verbreden. Reden genoeg om haar te vragen Leefwijzer te versterken. Joy zal allerlei onderwerpen aansnijden. Mocht je vragen hebben, stel ze dan vooral! Joy gaat graag met je in gesprek.

“Een blik verruimend moment ”

Hallo Leefwijzer-Lezer,

Ik ga graag winkelen. Op zo’n middag heb ik zo mijn vaste plekjes; even daar kijken, even daar binnen, daar een kop koffie en in dát warenhuis naar het toilet. Ik stond in de lift – op weg naar het toilet – samen met een moeder en haar kindje. Het mannetje wilde graag op het knopje drukken, waarop ik zeg: “Dat wil die van mij ook altijd.”
Ik krijg een verbaasde blik van zijn moeder toegeworpen, zo eentje van ‘hoorde ik dat nou goed??’
Ik probeer de twijfel bij haar weg te nemen door te zeggen: “Mijn dochter is drie…”. Haar mond valt nog net niet open. Ze leek blij dat ze haar verdieping had bereikt en de lift kon verlaten. Ik realiseer me weer eens dat sommige mensen een klein blikveld hebben. Na te hebben geplast, vervolg ik mijn winkelmiddag.
‘s Avonds bij de koffie, vertel ik thuis over dit voorval. “Die moet je tegenkomen als je samen met Star bent”, zegt mijn man. “Ja, dat zou mooi zijn”, beaam ik.
Nu onze dochter de leeftijd van drie jaar heeft bereikt, trekken moeder en dochter er vaak op uit. Eén van onze favorieten plekjes is de stad. Als het ’s morgens mooi weer wordt besluiten we dan ook ‘naar stad’  te gaan. Na wat te hebben gewinkeld wil mama naar de toilet. Dochterlief weet dan al precies waar we moeten zijn. “Gaan we met lift? Ik knop dukken?”, vraagt ze. “Ja hoor”, zeg ik. Als de liftdeuren open gaan en we de lift in rijden, zie ik een moeder en een kindje staan. Onze blikken kruisen elkaar en er volgde een blik van herkenning! Bij mij komt een ‘dit-is-te-mooi-om-waar-te zijn’-gevoel boven. Bij de andere moeder is van het gezicht af te lezen ‘het is echt waar: ze heeft een dochter’! De kinderen zijn ondertussen druk met elkaar in gesprek. Wij verlaten nu als eerste de lift. Star zegt: "Dag!” Waarop de moeder uitbundig terug groet “Dag, meisje!”
Zo liet ze mij zien dat ze haar visie heeft verbreed. Ik zag nog net een schuldbewuste glimlach achter de dichtgaande liftdeuren verdwijnen. Waarop ik dacht: ‘je hoeft je niet schuldig te voelen hoor, ik ben blij dat je vanaf vandaag anders tegen dingen aan zal kijken.’
Geef jij mensen wel is een blik verruimend moment?

Wil je met Joy in gesprek?
Mail je vraag naar joy@leefwijzer.nl