Nieuwe columnist: Anneke van Santen.

Anneke van Santen (62) is één meter en dertig centimeter klein. Uit een gezin van acht kinderen en twee lange ouders is zij de enige met de botgroeistoornis Achondroplasie. Tien jaar werkte ze als bezigheidstherapeute. Toen ze afgekeurd werd, ging ze vrijwilligerswerk doen bij de Nederlandse Vereniging voor Sexuele Hervorming (NVSH) en de Belangenvereniging Van Kleine Mensen (BVKM). Ze schildert, tekent, schrijft, luistert naar klassieke muziek, bezoekt tentoonstellingen, zorgt voor twee poezendames en gaat graag uiteten met haar vriendin. Ze mag graag lachen. Ze spaart boedha's, leest stripverhalen, maar ook 'goeie' boeken. Ze schrijft recensies over boeken en film waar kleine mensen een rol in spelen. Over haar klein zijn schreef Anneke het autobiografische boek 'De wereld op kruishoogte'. En nu schrijft ze ook voor Leefwijzer.

foto - Miep Jukkema
tijdschrift LINDA 

Goede voorlichting

Inspiratie. Wat is dat? In ieder geval ontbreekt het mij op de momenten dat ik het 't hardst nodig heb. Als ik in de auto op weg ben dan schieten mij de prachtigste teksten door het hoofd, maar die ben ik alweer vergeten als ik op de plaats van bestemming ben. Ik ben niet zo goed van geheugen (meer) en gauw afgeleid, zodat ik allang weer iets anders aan het doen ben en ik helemaal ben vergeten wat voor moois ik onderweg al niet bedacht had.
Enfin, in het blad van de Belangen Vereniging van Kleine Mensen heb ik een leuke anekdote geschreven over Xander van vier. Even ter informatie: ik heb een aangeboren botgroeistoornis veroorzaakt door een gendefect, om een lang verhaal kort te maken: er is iets fouts gegaan met de celdeling.
Op een keer nam mijn huishoudelijke hulp Helen haar twee kinderen mee, Xander en Shanon. Zij zagen mij toen voor het eerst. Helen had waarschijnlijk al een en ander over mij verteld, want ze maakten geen opmerkingen en zo.
Als Xander van vier op zekere dag op school komt, ziet hij daar een klein meisje dat er net zo uitziet als ik. Hij gaat naar haar toe, legt een arm om haar heen en vraagt: "Hebben ze bij jou ook een gen vergeten?"
Leuk hè?
Goede voorlichting kan dus wel. Open, eerlijk en in begrijpelijke taal. Dat geldt voor ieder mens die er 'anders' uitziet. Geen gestaar, geen stomme opmerkingen en zeker geen botte taal of onbeschofte uitingen aan het adres van die persoon.
Ja, ik weet ook wel dat het veel meer zegt over de persoon die die opmerking maakt, maar op dat moment schiet dat niet altijd door mijn hoofd en vind ik het bij tijd en wijle helemaal niet leuk. Ik denk dat jullie ook wel zulke ervaringen hebben.
Het ligt er ook aan waar je bent. In Amsterdam voel ik me altijd heerlijk. Daar lopen zoveel mensen rond van uiteenlopende nationaliteiten, dat ik geen bezienswaardigheid meer ben. Ik betrapte mij er laatst op dat IK degene was die om zich heen keek en genoot van wat ik allemaal zag. Kijken mag, zeg ik altijd. Dat doe ik dus ook, maar hou je opmerkingen voor je en toon respect. Heel veel mensen doen dat gelukkig wel en daar concentreer ik me zoveel mogelijk op.

Tot de volgende keer,
groetjes Anneke.