Anneke van Santen (62) is één meter en dertig centimeter klein. Uit een gezin van acht kinderen en twee lange ouders is zij de enige met de botgroeistoornis Achondroplasie. Tien jaar werkte ze als bezigheidstherapeute. Toen ze afgekeurd werd, ging ze vrijwilligerswerk doen bij de Nederlandse Vereniging voor Sexuele Hervorming (NVSH) en de Belangenvereniging Van Kleine Mensen (BVKM). Ze schildert, tekent, schrijft, luistert naar klassieke muziek, bezoekt tentoonstellingen, zorgt voor twee poezendames en gaat graag uiteten met haar vriendin. Ze mag graag lachen. Ze spaart boedha's, leest stripverhalen, maar ook 'goeie' boeken. Ze schrijft recensies over boeken en film waar kleine mensen een rol in spelen. Over haar klein zijn schreef Anneke het autobiografische boek 'De wereld op kruishoogte'. En nu schrijft ze ook voor Leefwijzer.

foto - Miep Jukkema
tijdschrift LINDA 

Stoelgang       
 
Wat een gemak, die Sanmedi Wash Air 100 closetzitting met spoel en föhninrichting type SM5770. Sinds ik deze wc heb zit ik écht op mijn gemak. Zo'n toilet dat na gedane zaken mijn onderkantje met warm water schoonspoelt en daarna droog föhnt. Jammer dat het ding vreselijk begon te lekken. Ik dacht zelf uit het waterreservoir. Klinkt logisch toch?
Wat te doen?
De loodgieter bellen.
Die bleek druk: bel over een paar dagen even terug.
Na een week weer gebeld.
"Dat is geen klus voor ons. U moet de firma bellen".
Ik bel de firma.
"Nee mevrouw, wij komen niet op een persoonlijke klacht. Moet u toch eerst de loodgieter bellen".
De loodgieter weer gebeld.
"Moet u mijn zoon bellen.”
Zoon gebeld.
Druk, druk, druk, druk.
Ik bel een paar dagen later weer en leg hem het probleem uit. Eindelijk afspraak gemaakt.
Op de dag van de afspraak staat er een boomlange man voor de deur. Moet hij in dat kleine wc'tje op de grond onder de pot kijken? Maar dat doet hij. Geen probleem.
"Inderdaad mevrouw, hij lekt!"
Hij belt onmiddellijk de firma, die de melding van mijn loodgieter noteert en belooft mij terug te bellen. Enkele dagen later gebeurt dat inderdaad en wordt een afspraak gemaakt dat er iemand van de firma komt kijken. Ik noteer een 06-nummer.
Op de afgesproken dag staat er een keurige jongeman voor de deur in streepjes pantalon en wit overhemd. Meer een vertegenwoordiger dan iemand die op de grond naar een lek moet zoeken. Dat blijkt hij eigenlijk ook te zijn, maar zegt hij: "Je gaat je toch niet aan de kant van de weg staan omkleden!"
Om half drie begint hij aan het toilet. De grond om hem heen ligt bezaait met onderdelen, gereedschap en nog veel meer wat hij nodig denkt te hebben voor de reparatie. Regelmatig belt hij met een collega, omdat hij weer een probleem tegenkomt dat hij niet kan verhelpen. Als het om kwart over zes nog niet klaar is, houdt hij het voor gezien. Hij mist een onderdeel.
"Ik bel u morgen, want dit moet zo gauw mogelijk gemaakt worden. U kunt de toilet wel gebruiken maar het douchesysteem niet."
Dat moet dan maar, denk ik.
Als de jongeman weg is, wil ik het toilet gebruiken. Als ik ga zitten blijkt de toiletbril los te liggen! Ik schrik mij een ongeluk. Mijn benen bungelen boven de grond. Op zo'n wiebelige toestand is het slecht toeven. Ik weet niet hoe dat met jullie is, maar ik kan dan gelijk niet meer.
De volgende dag bel ik naar het 06-nummer en vertel van de losse toiletbril. De man schrikt en zegt: "Zo had ik het niet achter mogen laten". Dat is in ieder geval eerlijk. Diezelfde ochtend belooft hij te komen, en inderdaad is hij er om 11 uur. Hij is er nog lange tijd druk mee: om half een is de klus echt geklaard. Mijn Sanmedi Wash Air 100 closetzitting met spoel en föhninrichting type SM5770 doet het gelukkig weer. Ik zit weer op mijn gemak en besef me meer dan ooit dat dit apparaat een geweldige uitvinding is voor mensen die, zoals ik, niet bij hun eigen billen kunnen komen.
 
Anneke van Santen