Anneke van Santen (63) is één meter en dertig centimeter klein. Uit een gezin van acht kinderen en twee lange ouders is zij de enige met de botgroeistoornis Achondroplasie. Tien jaar werkte ze als bezigheidstherapeute. Toen ze afgekeurd werd, ging ze vrijwilligerswerk doen bij de Nederlandse Vereniging voor Sexuele Hervorming (NVSH) en de Belangenvereniging Van Kleine Mensen (BVKM). Ze schildert, tekent, schrijft, luistert naar klassieke muziek, bezoekt tentoonstellingen, zorgt voor twee poezendames en gaat graag uiteten met haar vriendin. Ze mag graag lachen. Ze spaart boedha's, leest stripverhalen, maar ook 'goeie' boeken. Ze schrijft recensies over boeken en film waar kleine mensen een rol in spelen. Over haar klein zijn schreef Anneke het autobiografische boek 'De wereld op kruishoogte'. En nu schrijft ze ook voor Leefwijzer.

foto - Miep Jukkema tijdschrift LINDA 

Stoelen
 
Van alle obstakels die ik als vrouw van 1 meter en 30 centimeter tegenkom zijn stoelen, banken en krukjes wel de grootste. Het zijn de meest voor de hand liggende gebruiksmiddelen. Alles waar ieder mens zonder groeistoornis makkelijk op kan gaan zitten, is voor mij het lastigste dagelijkse gebruiksmiddel.

Neem nou een wachtkamer van de dokter: allemaal hoge stoelen. Van de fysiotherapie ook en alle andere wachtkamers bij specialisten of andere disciplines. Nooit eens een lage erbij!! De apotheek hier heeft gelukkig een kinderhoek met een krukje, daar ga ik dan maar op zitten. De kapper heeft onlangs zijn stoelen vernieuwd. Prachtig hoor. Maar daar kan ik helemáál niet op. Niet alleen door de stoffen bekleding, maar ook door de hoogte en die combinatie werkt al helemaal niet. Gelukkig hebben zij ook een kinderhoek met Ikea stoeltjes, daar ga ik dan maar even zitten. En dan heb ik het niet eens over het openbaar vervoer, de theaters of andere openbare gelegenheden.

Ik lag laatst voor een pijnprik in het ziekenhuis. Terug op de kamer moet je in bed blijven tot je naar de w.c. moet. Toen het zover was heb ik de zuster geroepen (dat was niet alleen handig maar ook als bewijs!). Want wat bleek: er stond een extra hoge wc pot (geïnstalleerd), bedoeld voor de oudere mens die niet meer zo gemakkelijk vanuit een lage zit omhoog kan komen. Maar zo’n hoge pot is voor mij extra lastig. De zuster is toen mijn bankje gaan halen en met behulp van de aanwezige steunen (kon ik net bij!) en de arm van de zuster zat ik even later op de ‘troon’.
 
Mensen met een groeistoornis, zoals achondroplasie, zitten beslist niet comfortabel op een gewone stoel. Althans dat is mijn ervaring. Je moet veel moeite doen om op de stoel te komen en altijd zitten wij met hangende benen. Je kunt naar achteren op de stoel schuiven, dan zit je met rechte benen vooruit maar kun je meestal niet bij de tafel voor je. Ik voelde mij altijd hoog boven de tafel uit komen en door de korte armen was ik ver van de tafelrand verwijderd en door alleen diep voorover te buigen (rug!!!!) kon ik schrijven. Maar dat hield ik nooit lang vol.
 
Wijs geworden neem ik nu naar iedere specialist mijn eigen bankje mee. Ik heb er twee. Het ene bankje gebruik ik als opstap, maar ik kan er ook op zitten, bijvoorbeeld als ik ergens lang moet wachten. Het andere is alleen maar om op te zitten. Sinds kort heb ik ook een rolstoel die ik uit elkaar kan halen.
De rolstoel gebruik ik als ik langere afstanden (met anderen) moet afleggen of als ik een tijdje ergens verblijf. Ik ben nog niet zo handig in het gebruik ervan. Ik heb ook een rollator, voor als ik zelfstandig boodschappen ga doen. Daar kan ik een bankje aan hangen.
 
Mijn auto ligt dus vol met bankjes en de uit elkaar te halen rolstoel. Gelukkig kan mijn vriendin nog wel voorin zitten. Als ik boodschappen ga doen, haal ik de rollator (die ligt er ook nog in) eruit, hang een van de bankjes eraan en ga op pad. Moet ik langer wachten, ga ik op het bankje zitten. Zo blijf ik zo lang mogelijk zelfstandig, want ik doe erg graag alleen boodschappen.
 
Anneke van Santen