Sinds wij Wilders 'hebben', is er niet zoveel gepraat over 'Vrijheid van meningsuiting' (Vr.v.m.u.) als tegenwoordig. We mogen/moeten alles kunnen zeggen en dat doen wij dan ook.
Sinds mijn verschijnen en bevinden in het openbaar weet ik daar alles van. Mijn levenlang (64 jaar) word ik nageroepen, uitgejouwd, uitgelachen, nagewezen, enfin, noem maar op. Dat mag, want we hebben immers Vr.v.m.u. Bestaat er dan niet zo iets als fatsoen? Fatsoen, mevrouw, mijnheer, wat is dat? We mogen toch alles zeggen? We hebben toch Vr.v.m.u. Breng dat de grote domme massa maar eens aan het verstand. Dat je mensen heel, heel erg kunt kwetsen, als je maar alles zegt, wat er in je opkomt.
Er zijn massa's mensen die om wat ze zijn of hoe ze er uit zien, dagelijks worden nagekeken, op een kwetsende manier uitgelachen, nageroepen, nagewezen met commentaar, enz.
Ja, mensen blijven zelfs staan gapen! Dat hoort volgens mij ook in dat rijtje: dat stomme nagapen, want daar zijn mensen ook vrij in.
Vr.v.m.u. hoort mijn inziens bij politiek. Dat je het ergens niet mee eens bent: met beleid b.v. of met de rechtsgang. En Vr.v.m.u. hoort bij je werk: dan is het voor je zelf opkomen. Het verbale geweld daar is niet direct gericht op de persoon, naar mijn idee. Als jij degene bent die het overkomt, moet jij degene zijn die zich volwassen gedraagt t.o.v. de persoon die iets roept of tegen je zegt. Net doen of je het niet hoort, het niet merkt - langs je heen laten glijden. Zij hebben geen last van wat ze doen, wat ze zeggen. Want we hebben immers Vr.v.m.u. (!)
En jij? Heb jij er last van? Natuurlijk heb je er last van. Maar voor je eigen behoud, móét je wel doen of je het niet hoort. Wees sterk. Vrijheid van meningsuiting: je kunt me wat!
Anneke van Santen
foto - Miep Jukkema
tijdschrift LINDA