Onderstaande tekst is van hollandmoos, die het zelf niet lukte om dit in het forum te plaatsen. Hij vraagt om jullie reacties
----------------------------------------------------------------------------------------
In 2009 is er bij mij COPD gold IV geconstateerd. Het jaar wat daarna komt is een onvoorstelbare rollercoaster. Revalideren en accepteren van de beperking die je hebt. Daarover heen kwam nog de ziekte van Graves wat in hield dat ik weer terug bij af was.
Twee jaar lang heb ik gevochten mij staande te houden.Ik werkte 24 uur en kon op deze uren niet meer volbrengen. Ik ging terug naar 9 uur. Om gezondheid redenen was het beter dat ik ging verhuizen. Dit zou inhouden dat ik 70 km van de zaak af kwam te wonen. Reizen was geen optie en te zwaar. We kwamen overeen dat ik voorlopig thuis ging werken in het kader van de re-integratie.
Dit ging goed. De 9 uur per week hield ik vol zonder uitval. De omzet was goed en mijn klanten hebben er nooit onder geleden dat ik in uren minder ging werken. Mijn leidinggevende was meer dan tevreden. Met rapportages kon ik mijn werk verantwoorden. In oktober vorig jaar bleek dat het niet meer mogelijk was te reizen en mijn conditie zo op te bouwen dat ik meer uren kon gaan werken. Ik had de top bereikt in mijn beperking en moest dit accepteren. De zoveelste teleurstelling.
Ik heb dit gemeld bij het eerst volgende gesprek bij de bedrijfsarts. Ik bleef door werken zonder dat iemand aan de rem trok.In februari was ik twee jaar ziek en deed een Wia aanvraag. Deze werd door het UWV niet geaccepteerd omdat mijn werkgever niet had gedaan wat hij moest doen. Zoals een tweede spoor. Ook was het UWV van mening dat je iemand niet een jaar thuis kan laten werken en dan kan zeggen wij doen niet aan thuiswerkers.
In mijn ogen was de oplossing simpel. Gewoon door gaan met het thuiswerken. Echter dacht mijn werkgever daar anders over. Ik moest op kantoor komen en ik kreeg de mededeling dat thuiswerken niet in het beleid van paste. Ik wist dat onze moeder organisatie hier een pilot aan het draaien was. Elk argument kon ik onderbouwen. De zoveelste teleurstelling.
Het tweede spoor is alsnog gestart. Wat inhoud dat er voor mij een onzekere tijd aan breekt. Het opstarten ging moeizaam en we zijn nu 6 weken verder en nagenoeg is er nog niets gebeurd. Ze verwachten me snel aan het werk te hebben. Ik verwacht het niet.
Ik heb nogal een hoog eisen”pakket en denk dat ik moeilijk verkoopbaar ben.Twee weken terug onderschepte ik een mailtje van kantoor waarin stond dat er eind 2011 gekeken gaat worden naar het “nieuwe werken”. Dat was nog even een trap na.
Dit kost onnodig geld en terwijl de oude situatie voor mijn werkgever alleen maar geld verdiend werd. Kan mij dan niet aan de indruk ontrekken dat het op de persoon gericht is ook al wordt me verzekerd van niet.
Je staat door je ziektebeeld al buiten de maatschappij en hierdoor volledig buitenspel. Dit kan U ook overkomen. Met vriendelijke groet,Copdtje