Voor mij wel herkenbaar, is vast weer een mooi boek.
Een indrukwekkend autobiografisch verhaal van een man die na een coma weer opkrabbelt uit het dal.
Het is donderdagmiddag de zon straalt en het is erg warm. Sjak Jansen valt met zijn fiets en raakt in coma. Het is niet zeker of hij uit deze diepe slaap zal ontwaken.
Sjak komt wel bij uit coma, maar hij ziet een werkelijkheid die niet van hem is. Hij kijkt goed rond, maar hij herkent niets. Hij is blij dat hij nog leeft en Sjak wil er het beste van maken. Zijn leven is van de ene op de andere dag drastisch veranderd. Hij is nu gedwongen om alles rustiger te doen, en hij moet alles opnieuw leren. Jacques laat ons dingen weten waar we normaal niet bij stil staan. Alles wat we doen lijkt zo vanzelfsprekend. Met een niet aangeboren hersenafwijking gaat niet alles zomaar vanzelf.
Sjak beschrijft alles zo beeldend,dat het net is of je het zelf meemaakt. Mede door de flashbacks voel je hoe even het is om uit coma te komen. Maar wij als lezer, leggen dit boek naast ons neer en pakken gewoon de draad weer op. Dat is voor Sjak een ander verhaal.
Alles is anders, zelfs als hij weer naar zijn eigen huis gaat, moet hij wennen.
Het kost Sjak veel moeite om met deze persoon een nieuw leven te leiden. Maar het is hem gelukt.
Alles wat hij heeft meegemaakt wil hij met ons delen, In De leegte voorbij.
Ik vind De leegte voorbij, verdrietig, moedig, en aangrijpend, ik heb er gewoon geen woorden voor. Het is een aanrader voor naasten, vrienden of kennissen die dagelijks te maken hebben met iemand met niet aangeboren hersenletsel. In het boek staat ook de kennis over de werking van de hersenen, beschreven en wat de gevolgen zijn van hersenletsel, zoals het revalidatieproces, de pijn, de woede, en het verdriet. Ik denk dat het belangrijk is dat de omgeving zich probeert voor te stellen hoe het is om met niet aangeboren letsel te leven.
Sjak Janssen ( 1956) is geboren in Diessen, een klein dorp in Noord-Brabant.
De Leegte voorbij, is zijn debuut.
Voor mij wel herkenbaar, is vast weer een mooi boek.
Alleen hij had naast de coma ook een hersenbloeding gehad.Het was mooi en aaagrijpen en moedig dat hij het heeft geschreven. Ik moest het soms wel even wegleggen en ik had soms ook zin om het door de kamer te gooien. Ik vind dat er wel veel onbegrip is voor mensen met een niet aangeboren hersenafwijking. Vooral als iemand toch weer kan lopen en je weinig aan die persoon ziet. Ik heb het zelf niet een NAH, maar het doet me soms pijn, als mensen zo verbaasd en zonder begrip reageren.
Heb jij daar last van Randolf, of andere mensen?
Ik heb mijzelf aangeleerd om zulke mensen 'soms' recht in hun gezicht uit te lachen, dan mogen zij bedenken dat ik echt gestoord ben of dat ze zich moeten schamen..... Ik heb niets met zulke mensen!!!!
met ontzag.
Ik vind het ook knap Katarina, want het komt iedere keer terug.
