Compassie Door Afbraak?

De ouderenwerker van de kerk loopt naar de seniorenflat en denkt verbitterd: 'Het nieuwe motto van het CDA is dus compassie? Dat betekent toch medelijden en hulp bij het leed van anderen? Nou, daar zijn ze dan wel wat laat mee. Ze hadden ook geen 'compassie' toen ze vóór al die rot bezuinigingen stemden.'
 
De ouderenwerker heeft de sleutel gekregen van de flat van een gehandicapte oude vrouw. Ze werd ziek, moest naar het ziekenhuis, en toen naar een verpleegtehuis. Terug naar huis kon niet meer. Kinderen heeft ze niet. Haar familie is oud en woont ver weg. Hij moet nu haar zaken regelen en haar flat leegmaken. Gratis, als vrijwilliger. Precies zoals 'zijn' CDA het graag wil. Buren en vrijwilligers kunnen best meer doen voor de zwakkeren. Wrang denkt hij; 'Ja, ja... dat is ook lekker goedkoop voor de overheid.' Politici houden het bij mooie woorden; de daden laten ze graag aan vrijwilligers over. Het Rijk kan zich kennelijk geen compassie meer permitteren. Er is een financieel tekort, en zorg en welzijn kosten steeds meer. Het Rijk heeft andere prioriteiten.
 
De ouderenwerker van de kerk heeft de vrouw de laatste jaren snel achteruit zien gaan. Ze werd plotseling weduwe. Haar steun en toeverlaat viel weg. Opeens werd pijnlijk duidelijk hoe afhankelijk ze was. Ze klopte bij allerlei loketten aan, maar geïrriteerde ambtenaren gooiden die compassieloos dicht. 'Sorry mevrouw, zo zijn de nieuwe regels.'
 
Toen is hij haar gaan helpen. Uit compassie, maar ondertussen knarsetandend over de afbraak die hij zag gebeuren: Het wijkcentrum waar zij goedkoop kon eten en een praatje maken, werd gesloten. De overheid vond het te duur. Het kilometerbudget waardoor zij af en toe naar haar familie kon, werd drastisch verlaagd. Te duur.
 
Ze vereenzaamde. Werd zieker en magerder. Buren hielpen, werden mantelzorger, maar konden het niet volhouden. Thuiszorg dan? Ze kreeg twee uur per week, en verder moest ze niet zeuren.
 
Ze kwam in het verpleeghuis terecht. Het te weinige personeel had te weinig tijd. Ze ging verder achteruit. Op een dag ging hij haar opzoeken. Hij stapte haar kamer binnen en zag haar liggen; naakt op een luier na. Rillend en zacht snikkend zei ze dat haar wasbeurt niet afgemaakt was omdat de verzorgster met spoed naar een andere patiënt moest.
 
Compassievol dekte hij haar  toe, en vervloekte binnensmonds het overheidsbeleid.
 
En nu staat hij in de woonkamer van haar flat. Wat zal hij voor haar meenemen? Uiteraard het portret van haar overleden partner. En misschien past dat boekenkastje ook nog wel in haar kamertje.
 
Hij huivert. Er hangt een kille leegte in het huis. Net zo kil als die in de harde  Haagse harten.

Tekst: Kees de Jager