Sexpert weet raad

Seksvragen? De sexpert weet raad.
Herkenbare vragen over seks en handicap, relaties, moeilijke ouders en te snel klaar komen: de sexpert weet raad. Lees onderstaande vragen, antwoorden en adviezen.

• Sex na een verkrachting
• Hoe doe ik een condoom om als ik mijn handen niet goed kan gebruiken?
• Ik durf niet naar de dokter met mijn erectieprobleem
• Help ik heb helemaal geen zin in seks! 
• Ik val op vrouwen met een amputatie
• Schuldgevoel na het verlaten van mijn man
• Trio or not to trio, dat is de vraag
• Vinden jongens me wel leuk met een bochel?
• Zoenen met een rolstoeler, ik moet steeds aan mijn vader denken.
• Mijn man neemt zijn suikerziekte niet serieus.
• Kan ik een partner mijn handicap wel "aandoen"?
• Met een litteken naar het strand
• Ik ben bang dat we een gehandicapt kind zullen krijgen.
• Verliefd op mijn fysiotherapeute

Sex na een verkrachting

Beste Sexpert,

Ik zit met een dringend probleem. Ik weet echt niet wat ik er mee aan moet! Kort geleden ben ik verkracht door twee jongens van school. Ik had nog nooit sex gehad voor die tijd.

Nu wil mijn vriendje waar ik al twee jaar mee ben graag sex. Mijn ouders vinden me nog te jong want ik ben pas 15. Maar we hebben al twee jaar een relatie dus misschien wordt het toch eens tijd?

Ik wil ook wel graag sex met mijn vriend maar ik heb die verkrachting nog niet goed kunnen verwerken. De hele tijd krijg ik weer beelden van wat er gebeurd is voor me. Mijn vriend zegt dat ik het pas moet doen als ik er aan toe ben.
Wat ook vervelend is is dat ik die jongens die het gedaan hebben nog steeds tegenkom op school. Er loopt nog een aangifte tegen ze. Ik weet niet goed wat ik nu moet doen.

Groetjes, Miranda

Beste Miranda,

Je probleem is duidelijk. Eigenlijk zou je het liefst die hele nare gebeurtenis achter je laten en lekker onbezorgd seks ontdekken met je vriendje. Maar je wordt achtervolgd door beelden en herinneringen van die verkrachting. Dat je nog steeds van die beelden hebt is heel begrijpelijk. Het is een normale reactie op een hele abnormale gebeurtenis. Wat je hebt meegemaakt was ook geen normale seks, daar hoort geen dwang of geweld bij. Verkrachting heeft vaak een grote impact en er zijn vaak tijd en hulp nodig om zo iets te kunnen verwerken.

Het beste wat je kunt doen is er veel over praten met mensen die je vertrouwt. Dat kunnen bijvoorbeeld je vriend, vriendinnen, ouders of een leraar op school zijn. Maar het kan ook iemand van een hulpverlenende instantie zijn. Schaam je er niet voor om om hulp te vragen! Het is heel goed dat je al een stap gezet hebt door naar ons te mailen. Ik begrijp dat je al aangifte gedaan hebt bij de politie, is je daar toen geen hulp aangeboden? Je zou terecht kunnen bij instanties als Slachtofferhulp  www.slachtofferhulp.nl of het Algemeen Maatschappelijk Werk. Op de site www.seksueelgeweld.nl  staan ook nog een heel aantal hulpverlenende instanties genoemd.
 
Bij een verkrachting wordt je iets opgedrongen dat je niet wilt. Daders gaan daarbij over jouw grenzen heen. Daardoor kan je je als slachtoffer heel kwetsbaar voelen. Verkrachters zijn altijd fout, ze misbruiken de machteloosheid van hun slachtoffer. Toch zitten juist de slachtoffers vaak met een schuldgevoel, "Ik zal het wel uitgelokt hebben" of "Ik heb me te weinig verweerd" denken ze dan. Of ze hebben er een dubbel gevoel over omdat ze zelf ook seksuele opwinding voelden tijdens de verkrachting. Misbruik is echter nooit de schuld van het slachtoffer!

Je twijfelt of je nu al aan seks moet beginnen met je vriendje. Uiteindelijk kun jij dat alleen zelf bepalen. Seks moet je alleen doen wanneer je daar zelf zin in hebt en aan toe bent. Maar wanneer is dat? Dat kan voor iemand die verkracht is een extra lastige vraag zijn. Een verkrachtingsslachtoffer heeft meegemaakt dat die beslissing door een ander genomen is. Niemand anders dan jijzelf heeft daar echter over te beslissen. Je moet dan ook zeker geen seks gaan hebben omdat "het nu eenmaal bij een relatie hoort" of omdat je het idee hebt dat je vriend er erg om zit te springen. Gelukkig lijkt je vriend er heel begripvol mee om te gaan. Voordat jullie daadwerkelijk met seks beginnen zijn er al wel allerlei andere manieren waarop jullie intiem kunnen zijn met elkaar; knuffelen, kussen, elkaar strelen. Je ouders vinden je nog te jong, zij kennen jou natuurlijk beter dan ik. Hoe belangrijk vind je hun mening in deze en waarom denk je dat ze dat zeggen?
 
Dat je de daders nog tegenkomt omdat ze bij je op school zitten maakt alles ook niet makkelijker voor je, dat begrijp ik. Maar waarom zijn de daders niet van school gezet? Weten ze het soms niet op je school? Het gebeurt wel eens bij een rechtszaak dat daders een straatverbod opgelegd krijgen.

Nog een punt waar je helemaal niet over schrijft is of je al naar een arts geweest bent? Een arts kan je testen op geslachtsziekten of zwangerschap. Misschien maak je je daar ook wel zorgen over en kan een arts die zorgen wegnemen. Ook kan deze je doorverwijzen naar een hulpverlenende instantie.
 
Ik wens je heel veel sterkte! De Sexpert van Leefwijzer

www.slachtofferhulp.nl

www.seksueelgeweld.nl

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Hoe doe ik een condoom om als ik mijn handen niet goed kan gebruiken?

Beste Sexpert,

Als gevolg van een beroerte ben ik halfzijdig verlamd. Mijn vriendin en ik hebben nu een probleem met het aandoen van condooms. Ik kan hem zelf niet aandoen terwijl mijn vriendin een slechte handfunctie heeft (ze is spastisch) waardoor ze het condoom eerder stuktrekt. Ook wordt ze zenuwachtig als het niet lukt. Bestaat er misschien een hulpmiddel hiervoor? De gemiddelde ergotherapeute in onze instelling weet niets beters uit te brengen dan wat gegiechel dus daar schieten we niets mee op.

Met vriendelijke groeten, Frank en Jacqueline

Beste Frank en Jacqueline,

Op giechelende ergotherapeutes zitten jullie natuurlijk niet te wachten. Uiteindelijk is jullie vraag serieus. (Ik vind dat gegiechel om zo'n vraag trouwens geen teken van professionaliteit van een ergotherapeut.) Op een afstandje is het voor mij echter best lastig om een goed advies te geven. Ik begrijp dat jullie beiden een beperkte handfunctie hebben, maar wat jullie precies nog wél kunnen dat weet ik niet. Waarom willen jullie trouwens een condoom gebruiken? Is het puur bedoeld als anticonceptie of (ook) om te voorkomen dat jullie een geslachtsziekte overbrengen? Dat maakt namelijk nog uit.

Als jullie een monogame relatie hebben zouden jullie ook kunnen kiezen voor een vorm van anticonceptie die niet tegen geslachtsziekten beschermt en je dan vooraf laten testen op geslachtsziekten. Dat kan via jullie huisarts of de plaatselijke GG & GD (anoniem).  eventueel ook HIV als je daar risico op hebt gelopen. Die keus is aan jullie is. De pil is natuurlijk een van de bekendste vormen van anticonceptie maar er zijn ook andere zoals het vrouwencondoom. Een vrouwencondoom vergt wel enige handigheid om in te brengen, (misschien ongeveer net zoveel als het inbrengen van een tampon). Maar je kunt het rustig op je gemak doen, ruim voordat je seks hebt met je partner. Als je langer aan het vrijen bent hoeft het condoom ook niet steeds ververst te worden. Nadeel is wel dat ze duurder zijn dan gewone condooms (ca 5,50 euro per 3).
 
Je schrijft dat Jacqueline spastisch is en dat ze een condoom stuk trekt door de zenuwen. Zenuwen worden natuurlijk minder als je het vaker doet....Dus wellicht kan een avondje oefenen met kaarsen, komkommers, dildo’s en condooms een oplossing zijn? Of denk ik nu te simpel en zit dat er echt niet in? Nogmaals het is voor mij niet goed te beoordelen wat binnen jullie mogelijkheden ligt en misschien hebben jullie zelf alles al geprobeerd. Ik weet dat er mensen zijn die het lukt om een condoom om te doen met 1 hand, maar dat zijn wel mensen die dan die ene hand wel normaal kunnen gebruiken. Er zijn ook geoefende prostituees die een condoom met een flinke dosis mondacrobatiek om kunnen krijgen.
 
Hulpmiddelen om een condoom om te doen ken ik niet en heb ik ook niet kunnen vinden. Ik denk dat er vast wel mensen in soortgelijke situaties zijn die voor zichzelf een handigheidje bedacht hebben. Ik zou jullie dan ook aanraden de vraag ook even op het Forum van Leefwijzer te stellen. Eenieder die dit leest en een “Gouden Tip” heeft verzoek ik ook even op het Forum  te posten. Tenslotte is er ook een nieuw model condoom op de markt - de "Pullitt" - Dit condoom wordt over de eikel gelegd en rol je vervolgens af door aan een stripje te trekken.  Pullitt condooms zijn ook op de website te bestellen maar dan heb je verzendkosten vanuit Amerika. Ze worden ook in Nederland verkocht bij de Condomerie www.condomerie.com in Amsterdam. De condomerie is niet makkelijk met een rolstoel toegankelijk maar heeft wel een webwinkel.
 
Met vriendelijke groeten, Sexpert van Leefwijzer

De Condomerie: www.condomerie.com

Verliefd op mijn fysiotherapeute

Hoi ik ben een jongen van 17. Voor mijn spasme krijg ik twee keer per week fysiotherapie in het revalidatiecentrum. Nu heb ik een half jaar terug een nieuwe fysiotherapeute gekregen. Ze is 28 en echt bloedje mooi. Eerst had ik het niet zo in de gaten maar ik begon de fysiotherapie steeds leuker te vinden – (hahaha). Maar nu merk ik dat ik verliefd ben op haar. Ik weet niet goed wat ik er mee aan moet, ze vind mij ook heel aardig maar ze is wel getrouwd…. Haar stem, haar haar, haar borsten, alles is mooi en aantrekkelijk. Ik droom er zelfs van. Het is ook wel lastig, als ik dan bijvoorbeeld mijn been moet laten masseren, soms krijg ik er een stijve van. Ik hoop dat ze dat niet merkt dus doe ik nu een extra onderbroek aan. Maar ik weet ook niet goed wat ik hiermee moet.

Bas-in-love.

Beste Bas,

Als je 17 bent gieren de hormonen door je lijf en ben je op het hoogtepunt van je seksuele energie. Verliefd worden is dan aan de orde van de dag. Het kan een heerlijk en heel heftig gevoel zijn.

Bijna iedereen maakt ook wel eens mee dat een liefde onmogelijk is of onbeantwoord blijft. Je kunt bijvoorbeeld verliefd zijn op een popster of een lerares op school. In jouw geval is het extra lastig omdat de vrouw waar je verliefd op bent ook aan je lijf komt. Dat is wel zo ongeveer de ergste vorm van kat-op-het-spek binderij die je je kunt voorstellen! Begrijpelijk ook dat dat lastig en verwarrend voor je is. Zij vindt jou ook aardig zeg je…dat kan natuurlijk best zo zijn, maar zij heeft een relatie en de relatie met jou is een professionele. Het is niet realistisch om wat anders te verwachten. In je achterhoofd besef je dat waarschijnlijk ook heel goed.

Soms houden mensen echter vast aan een verliefdheid ook al weten ze dat er geen toekomst in zit. Dan zwijmelen ze in stilte en genieten van het lekkere gevoel. Een onbereikbare liefde heeft bovendien een groot voordeel. Het is namelijk veilig. Zolang je niets zegt kun je namelijk ook niet afgewezen worden. Uiteindelijk hou je alleen jezelf daarmee voor de gek, maar dat moet je zelf weten. Zwijmelen mag.

Ik denk wel dat het verstandig is dat je goed beseft wat je doet. Je kunt van je verliefdheid genieten en niets zeggen maar dan leef je wel in een droomwereld. Misschien dat je therapeute dan op een keer toch je opwinding bemerkt en dat dat een genante situatie oplevert. Het kan ook gebeuren dat je gevoelens nog heviger worden waarmee je alleen jezelf nog meer frustreert. Je kunt de situatie ook (voorlopig) zo laten en proberen je gevoelens af te laten nemen. Dat lukt waarschijnlijk alleen als je heel duidelijk tegen jezelf zegt dat je niets van deze verliefdheid te verwachten hebt en aan wat anders denkt elke keer als de gevoelens voor je fysiotherapeute weer opkomen. De derde optie is om er radicaal er een punt achter te zetten en te veranderen van therapeut. Je zou bijvoorbeeld speciaal een mannelijke therapeut kunnen vragen. Dan ben je van het probleem af. In dat geval zou ik proberen om open kaart te spelen, ga geen redenen verzinnen waarom je therapeute niet goed zou zijn voor je. Waarschijnlijk zal je therapeute je openheid alleen maar kunnen waarderen. Op die manier sta je dan ook weer meer open voor andere verliefdheden waar je misschien wél wat van te verwachten hebt. De keus is aan jou…

Ik wens je veel succes! De Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Ik durf niet naar de dokter met mijn erectieprobleem

Beste Sexpert,

Ik ben een man van 44 jaar. Sinds 1998 lijd ik aan een progressieve vorm van MS. Die diagnose was een enorme klap voor me. Inmiddels heb ik de draad van mijn “nieuwe” leven weer een beetje opgepakt. Maar wat ik erg vervelend vind is dat ik nu geen erectie meer kan krijgen. Als ik al een erectie krijg dan is het niet lang genoeg om geslachtsgemeenschap met mijn vrouw te hebben. Mijn vrouw zit er niet zo mee, we vrijen op zich ook wel lekker en ik kom ook wel klaar door me af te trekken. Alleen ontbreekt er voor mij dus echt iets omdat ik geen gemeenschap meer heb. Ik voel me daardoor erg aangetast in mijn mannelijkheid. We hebben al van alles geprobeerd maar niets dat echt helpt, vandaar dat ik hier mijn vraag stel. Ik weet niet goed wat ik nu nog kan doen want ik durf hier absoluut niet met de huisarts of de neuroloog over te praten.

Met vriendelijke groeten,

Huub

Beste Huub

Erectieproblemen komen veel voor, meer dan een kwart miljoen mannen in Nederland hebben er last van. Het kan je plezier in seks verminderen en wat je al schrijft je gevoel van mannelijkheid aantasten. Dat kan voor een man nog vervelender zijn dan voor zijn vrouw. Zonder gemeenschap te hebben kun je ook lekker vrijen. Maar voor jou is juist die geslachtsgemeenschap een essentieel onderdeel van de seks. Het is een vervelend probleem waar vaak niet over gepraat wordt. En dat is jammer want gelukkig kan er vaak wat aan gedaan worden. Het is absoluut niet iets om je voor te schamen, ook al is dat natuurlijk makkelijk gezegd. Daarvoor is het belangrijk om eerst goed te kijken wat de oorzaak is. Er zijn erg veel verschillende risicofactoren. Op de site van Leefwijzer vind je in het katern “Liefde en Seks” veel informatie over erectieproblemen, oorzaken en oplossingen.

Het ligt voor de hand dat MS bij jou de oorzaak is, maar dat hoeft niet persé zo te zijn. Afhankelijk van de oorzaak kan de meest doeltreffende therapie gekozen worden. Tegenwoordig weten we dat veel erectiestoornissen eerder een lichamelijke dan een psychische oorzaak hebben. Maar ook een combinatie is denkbaar. (Angst dat je door je MS erectieproblemen zou kúnnen krijgen bijvoorbeeld, je niet meer volledig de man voelen van voordat je MS had of nog in een rouwproces steken vanwege het feit dat je je gezondheid hebt moeten inleveren?). Ik noem maar een paar dwarsstraten, kijk daar ook eens eerlijk naar. Je hebt al “van alles” geprobeerd, ik weet niet wat dat allemaal inhoudt.

Heb je bijvoorbeeld ook een cockring geprobeerd? Zo’n ring, (of soms ook is het een bandje met een drukker), schuif je om je penis als hij slap is en wanneer er dan een erectie optreedt dan stroomt het bloed niet zo makkelijk meer weg. Als er geen medische bezwaren zijn dan zou je ook eens een erectiepil kunnen proberen.

Je schrijft dat je er niet mee naar je huisarts durft te gaan en ook niet naar je neuroloog. Toch zijn dat juist de mensen waarmee je er over zou kunnen praten. Dat je neuroloog het zelf niet bespreekbaar maakt vind ik eigenlijk niet zo sterk van hem of haar. Maar waarom durf je het niet bij je huisarts aan te kaarten? Ik snap dat je je er voor schaamt, maar maak dan de afweging – wat is erger; een kwartiertje met het schaamrood op je kaken bij je huisarts of hiermee rond blijven lopen? Huisartsen krijgen hier echt heel vaak mee te maken, waarschijnlijk kijkt je huisarts er helemaal niet van op. Het is wel zo dat niet alle huisartsen er zelf even gemakkelijk over praten, dat klopt helaas, maar het is wel hun werk, en het gaat om jou en niet om je huisarts. Als het punt is dat er geen vertrouwen is tussen jou en je huisarts dan wordt het misschien tijd om eens naar een andere huisarts uit te kijken.

Ik hoop dat de informatie op onze site nog wat van je vragen kan beantwoorden. Voor de rest heb je zelf de keuze om al dan niet naar een arts te gaan. Ik denk dat je je wel eens heel opgelucht zou kunnen voelen als je die stap genomen hebt. Laat je door de MS niet meer afpakken dan nodig is zou ik zeggen.

• Bekijk ook onze pagina's over erectiestoornissen.
• Zelfhulp bij erecties stoornissen
• Gratis Cd /DVD over erectiestoornissen
• Chronische ziekte of handicap als oorzaak erectiestoornissen
• Erectiestoornissen Psychisch?
• Medicijnen als oorzaak van erectiestoornissen

Ik wens je veel succes! De Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Help ik heb helemaal geen zin in seks!

Hoi ik heb een vraag.

Ik 24 en heb nu 6 jaar een relatie met mijn vriend. De laatste anderhalf jaar, misschien zelfs wel iets langer heb ik geen zin in seks. Soms komt het er maar één keer in de maand van. Het is zo frustrerend. Ik heb me wel eens afgevraagd of ik wel door moet gaan met deze relatie. Maar ik hou zo veel van
hem ik wil hem niet kwijt. Wat kan ik nou doen om weer meer zin te krijgen?

Soms voel ik wel wat zin maar als ik er dan aan denk dan trekt het meteen
weer weg. Of zodra m’n vriend me dan begint te kussen of te strelen dan wil ik niet meer of durf ik niet meer. Het is zo frustrerend, voor hem misschien ook, ook al zegt hij vaak van niet, maar voor mij helemaal. Ik zit hier erg mee. Het lijkt ook wel of ik er bang voor ben. Ik heb ook een tijdje gehad dat ik tijdens het vrijen ineens geen zin meer had maar meestal laat ik dat dan niet merken. Ik hoop dat je een goeie tip hebt of iets waar ik mijn zin weer een beetje mee kan opwekken.

Groetjes, Jasmijn

Beste Jasmijn

De zin in seks – het libido – verschilt van mens tot mens. Gemiddeld hebben mannen een wat hoger libido dan vrouwen. Ook hebben partners vaak niet altijd op hetzelfde moment zin om te vrijen. In een relatie zul je met die verschillen rekening moeten houden. Verschil in seksuele behoefte tussen partners is trouwens één van de meest algemene problemen op seksgebied. Wanneer de behoefte van de partners erg uiteenloopt of wanneer een van de partners helemaal geen zin in seks heeft dan kan dat een grote druk op de relatie leggen.

Langere tijd helemaal geen zin hebben in seks komt vrij vaak voor bij vrouwen en soms ook bij mannen. De redenen kunnen zowel lichamelijk als psychisch zijn. Bij mannen gaat het meestal om depressies, alcohol- of druggebruik, overgewicht, bijwerkingen van medicijnen, stress of een chronische ziekte. Bij vrouwen bestaan naast deze redenen nog een hele rij specifieke oorzaken zoals bloedarmoede (bijvoorbeeld als je veel bloed verliest bij de menstruatie), te hoge prolactine productie door een te hard werkende hypofyse, seksueel misbruik- of incestverleden, latente lesbische gevoelens of  relatieproblemen. Ook in de eerste periode na de geboorte van een baby is bij een vrouw het libido vaak lager. Libido verhogende pillen ken ik niet. Het beste kun je zelf, eventueel met hulp van een arts, op een rijtje zetten wat de oorzaken kunnen zijn en die dan aanpakken. Minstens zo belangrijk is dat je op hulp en begrip van je partner kunt rekenen hierbij.

Je schrijft dat je je afvraagt of je wel door moet gaan met je relatie. Wat is daarbij je overweging? Denk je dat het met een andere jongen wel weer meteen lekker zal zijn? Zijn er andere problemen in jullie relatie? Voel je je schuldig ten opzichte van je vriend? Hoe was de seks tussen jullie in het begin van de relatie, kon hij je op een prettige manier bevredigen? Sommige vrouwen worden niet erg opgewonden van neuken en hebben een andere manier van stimulatie nodig zoals beffen of vingeren. Als je altijd op dezelfde manier seks hebt kan het natuurlijk ook gewoon saai worden, zeker als na een paar jaar de heftige verliefdheid uit het begin over is.

In je vraag lees ik ook dat je er heel erg mee zit. Elke keer dat je wéér geen zin hebt ben je daar teleurgesteld over. Ook ben je bang dat je halverwege opeens geen zin meer zult hebben. Daarmee neem je dus een behoorlijke hoeveelheid frustratie en faalangst mee de slaapkamer in. Dat lijkt me zeker iets wat  je lustgevoel alleen maar verder zal ondermijnen. Het loopt nu al een hele poos niet lekker dus ik denk dat jullie samen weer langzaam jullie seksuele relatie opnieuw op zullen moeten bouwen. Zet jezelf daarbij niet onder druk door meteen wonderen te verwachten. Mocht je weer eens geen zin hebben halverwege het vrijen sta jezelf dan toe dat te zeggen of neem even “pauze” maar dwing jezelf niet tot iets dat niet goed aanvoelt. Om een nieuw begin te maken zouden jullie eens op een hele andere manier intiem kunnen zijn. Bijvoorbeeld door eerst alleen samen te masturberen. Of eens helemaal te richten op jouw genot. Dat wil zeggen dat jij dan aangeeft hoe je vriend jou verwent. Of seks waarbij het puur om de tederheid en het knuffelen gaat zonder met als doel te neuken of klaar te komen, denk aan massage of een bubbelbad….Ik zou zeggen bespreek het met je vriend en kijk wat bij jullie past. Hopelijk is dat voor jou een manier om weer opnieuw genot en intimiteit met seks te leren verbinden en helpt het je de angst en frustraties kwijt te raken.

Veel succes, de Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Ik val op vrouwen met een amputatie

Beste Sexpert,

Ik ben een jongen van 24 jaar en ik zit met een groot probleem. Ik vraag me namelijk af of ik wel helemaal normaal ben. Drie jaar geleden heb ik mijn eerste vriendinnetje gehad. Ik kende haar van de muziekles. Door een verkeersongeluk was ze haar beide benen kwijtgeraakt. Voor mij was dat geen probleem, ik vond haar erg aantrekkelijk. Na ruim een jaar ging onze relatie uit. Maar nu komt het, ik ben gaan studeren en hier op de administratie werkt een vrouw van een jaar of 45 die ook een amputatie heeft. Ik voel me waanzinnig tot haar aangetrokken. Op internet heb ik een site gevonden met plaatjes van geamputeerde vrouwen en ik merk dat ik daar ook ontzettend opgewonden van raak. Nu vraag ik me af of ik wel normaal ben? Ik vind het zo vreemd allemaal en ik durf er niet over te praten want niemand zal het begrijpen denk ik. Ik begrijp het zelf niet eens echt. Volgens mij ben ik verder een hele normale jongen.

J.

Beste J.

Iedereen vraagt zich wel eens af wat normaal is en of hij daar zelf wel aan voldoet. Ben ik niet te dik? Loop ik niet mank? Ben ik wel hetero? Ben ik te verlegen, te onhandig, en wel mannelijk of vrouwelijk genoeg? Eigenlijk is de vraag wat normaal is niet zo belangrijk, het gaat er om dat jij je goed voelt zoals je bent. Opgewonden worden door een bepaald voorwerp of uiterlijk kenmerk heet met een duur woord fetisjisme. Heel bekend zijn bijvoorbeeld fetisjen voor leer, lingerie of grote borsten. Niemand zal van een voorkeur voor grote borsten opkijken omdat dat zo algemeen is. Een fetisj voor amputaties is minder algemeen. Hoe vaak het precies voorkomt is niet precies bekend omdat er rondom deze voorkeur veel schaamte bestaat. De meeste mensen associëren een amputatie met een handicap of ziekte en snappen niet goed dat dat voor anderen een seksuele prikkeling kan inhouden. Voor mensen die zelf een amputatie hebben kan het bizar of schokkend zijn om te ervaren dat wat voor hen een lastige of pijnlijke handicap is voor een ander opwindend kan zijn.

Het is niet precies bekend hoe fetisjen ontstaan, soms lijkt het te maken hebben met eerdere seksuele ervaring. Jij hebt een relatie gehad met een meisje dat een amputatie had, fantaseerde je voordat je haar ontmoette ook al over amputaties? En heb je na die vriendin ook nog sekspartners gehad zonder amputaties? Fetisjen zijn op zich niet verkeerd of abnormaal. Het is voor iemand met een fetisj wel belangrijk om zich goed te realiseren wat het is. Namelijk niets meer en niets minder dan een uiterlijk kenmerk waar hij zich sterk door aangetrokken voelt. Een vrouw is veel meer dan naaldhakken, een paar grote borsten of een amputatie. Het is ook zeker niet zo dat elke vrouw met een amputatie een goede partner voor je is. Zoals bijvoorbeeld die vrouw bij jou op de administratie die bijna twee keer zo oud is als jij. Ook een vrouw zonder amputatie kan aantrekkelijk zijn voor je. Probeer dat ook in de praktijk te ervaren, want als je je puur tot partners met amputaties beperkt, dan wordt het zoeken naar een speld in een hooiberg natuurlijk. Uiteindelijk zijn hele andere dingen dan alleen de looks belangrijk als je een relatie wilt aangaan. Ik kan me goed voorstellen dat je je door deze gevoelens behoorlijk in de war voelt. Wil je er verder over praten en kan dat niet direct in je omgeving dan kun je bijvoorbeeld bij de Rutgers Nisso Groep.

Met vriendelijke groet, de Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Schuldgevoel na het verlaten van mijn man

Drie jaar was ik getrouwd. Henk was mijn maatje. We speelden voorzichtig met de gedachte om een gezin te stichten. Toen kwam de dag dat alles veranderde. Het was de laatste dag voor onze vakantie. Ik was nog snel even de stad in om wat laatste dingen te kopen terwijl Henk op zijn werk was. Zodra ik thuiskwam belde Henk's moeder, mijn man lag met een hersenbloeding in het ziekenhuis. Drie maanden heeft hij daar gelegen, eerst twee weken in een coma. In leven gehouden door machines, kunstmatig beademd, gevoed en met allemaal slangen uit zijn lichaam. De artsen gaven hem niet veel kans om te overleven. Ik huilde en nam voor mijn gevoel al afscheid. Maar na twee weken begon hij te ontwaken uit zijn coma. Een moeizaam proces volgde, hij bleek grotendeels verlamd en moest alles opnieuw leren. Hij kan nu met een elektrische rolstoel rijden, spreken gaat nog steeds wat moeizaam. Henk zal altijd veel hulp en begeleiding nodig hebben. Toen hij na een paar maanden in een revalidatiecentrum terecht kwam mocht hij af en toe een weekend naar huis. Loodzwaar was dat, niet alleen lichamelijk maar ook psychisch. Geestelijk is hij ook veranderd. Je kunt nog met hem lachen, maar niet meer op dezelfde spontane manier als vroeger. Ik ben niet langer zijn maatje maar zijn verzorgster. Ik ging steeds slechter slapen, slechter eten, kettingroken…Na 8 maanden werd ik helemaal depressief, ik kon er niet meer tegen. Na heel veel wikken en wegen heb ik het vreselijk moeilijke besluit genomen om van hem te scheiden. Ik heb geprobeerd dat aan Henk uit te leggen, ik geloof dat hij het wel begrijpt maar tegelijk weet dat ik hem ook veel pijn heb gedaan. Veel vrienden en familie hebben het me ontzettend kwalijk genomen. "Hoe heb ik mijn man op zo'n moeilijk moment in de steek kunnen laten?" Trouwen doe je toch "in voor en tegenspoed"? Dat soort opmerkingen. Ook al ben ik er zelf van overtuigd dat het de goede beslissing is geweest, ik leef nog steeds met een groot schuldgevoel.

Marleen (32)

Beste Marleen, wat je hebt meegemaakt is ontzettend ingrijpend. Veel mensen vergeten dat het leven van een partner net zo goed op zijn kop staat als iemand een handicap of ziekte krijgt. Soms overleeft een relatie dat, soms ook niet. Bij elkaar blijven in voor en tegenspoed lijkt misschien een mooi voornemen, maar als de prijs is dat jij er aan onderdoor gaat mag je daar je vraagtekens bij zetten. En als jij niet gelukkig bent kun je ook niet een goede partner voor je man te zijn. Mensen in je omgeving hebben makkelijk praten en oordelen, zij worden niet dag in dag uit met de gevolgen van Henk's hersenbloeding geconfronteerd. Wat men zich ook wel eens zou mogen realiseren is dat de Henk van nu niet meer de Henk is waar jij destijds mee in het huwelijksbootje gestapt bent. Natuurlijk is het naar voor Henk om behalve zijn gezondheid ook zijn vrouw kwijt te raken. Als de omgeving zich ook in jouw situatie zou verdiepen zouden ze het misschien wel kunnen begrijpen.Voor jou is het belangrijk steun te zoeken bij die vrienden en familie die je niet veroordelen maar naar je luisteren. Want steun kun je de komende tijd waarschijnlijk nog wel gebruiken, misschien ook professioneel. Laat je in ieder geval door niemand schuldgevoelens aanpraten, alleen jij weet wat de juiste beslissing is. Misschien ben je zelf ook opgevoed met het waardeoordeel dat het slecht is om een zieke partner te verlaten. Probeer dat te relativeren, dat kunnen andere mensen wel zeggen maar je eigen ervaring heeft je anders geleerd. Is het (t.z.t.) nog mogelijk om vriendschappelijk contact met Henk te blijven houden denk je? Hebben jullie op dit moment nog enige vorm van contact? Ik denk namelijk dat je nog wel steeds veel van hem houdt en dat daar wellicht ook een deel van je dubbele gevoel uit voorkomt.

Ik wens je veel sterkte,

Met vriendelijke groet, de Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Trio or not to trio, dat is de vraag

Hallo Sexpert,

Mijn naam is Sheila, ik ben een avontuurlijke bisex meid van 32. Ik ben nu 5 jaar met mijn vriend samen. Door een huidziekte heb ik allemaal plekken op mijn huid. Daardoor voel ik me soms wat onzeker over mijn uiterlijk. Mijn biseksualiteit is op zich geen punt in onze relatie. Aan mijn vriend heb ik als partner genoeg. Toch fantaseer ik ook wel eens over seks met een vrouw. Nu heeft mijn vriend laatst gesuggereerd om eens een trio te proberen. Aanvankelijk was ik daar ook wel voor in. Het klonk allemaal heel aantrekkelijk zoals hij het voorstelde. Voor mij zou het een gelegenheid zijn om eens met mijn bi gevoelens te experimenteren. Ik weet haast zeker dat een goede vriendin van ons daar ook wel voor in zou zijn. Nu ik er wat meer over nadenk voel ik echter steeds meer twijfel. Die vriendin van ons is een hele mooie meid met een hele gave huid; je begrijpt al waar ik heen wil waarschijnlijk. Ik ben gewoon bang dat ik in vergelijking met haar buiten de boot zal vallen. Dat ik toch jaloers zal worden omdat ik wat onzeker ben over hoe ik er zelf uitzie. Om dat met mijn vriend te bespreken vind ik best moeilijk want hij heeft zich er echt op verheugd en aanvankelijk heb ik ook echt de indruk gewekt dat ik het wel zag zitten. Ik weet gewoon zelf niet goed wat ik nu wil.

Groetjes, Sheila.

Beste Sheila,

Als je er over denkt om eens te experimenteren met een trio, dan moet je goed bedenken waarom je dat wilt. Het is duidelijk dat je eens je bi gevoelens zou willen verkennen, maar wil je dat samen met je vriend erbij? En hoe bi is die vriendin van jullie eigenlijk? In hoeverre is het echt iets dat jullie allebei willen, met andere woorden voel je je hiertoe overgehaald door je vriend? En hoe is jullie seksleven nu? Soms beginnen mensen aan een trio omdat er iets hapert in hun relatie, een trio klinkt dan misschien spannend het is geen goede manier om een probleem tussen partners op te lossen.

Verder is het goed om met je vriend duidelijke afspraken te maken. Natuurlijk is er een risico dat het anders uitpakt dan je had gehoopt of dat je onverwachts een negatieve reactie hebt of jaloers wordt. Met een trio bestaat altijd het risico dat 1 van de personen zich buitengesloten voelt, dat is iets wat je moet incalculeren. Maar als het gebeurt wat doen jullie dan in dat geval?

Nog een hele andere optie is misschien om er niet 1 dame bij te halen maar een stel. Op die manier ben jij misschien nog wel in het voordeel omdat je bi bent. (Ik neem aan dat je vriend hetero is?). Wat je huidziekte betreft, hoe zwaar dat meeweegt voor jou kun je alleen zelf bepalen. Ik snap je angst dat je vriend haar aantrekkelijker zal vinden, maar het kan ook juist positief uitpakken als jij merkt dat een andere man of vrouw jou mooi en aantrekkelijk vind zoals je bent. Ik hoop dat je met bovenstaande vragen een beter inzicht kunt krijgen in wat je wilt en waarom. Zolang je nog erg twijfelt lijkt het me niet verstandig om aan een trio te beginnen. Verder zou ik je twijfels zeker wel met je vriend bespreken.
Met vriendelijke groet, de Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Vinden jongens me wel leuk met een bochel?

Beste Sexpert,

Ik ben een meisje van 15 jaar en ik zit in de 4e van het atheneum. Tijdens het groeien is er in mijn rug iets misgegaan waardoor ik een bochel heb gekregen (scoliose). Op zich kan ik er verder wel goed mee leven. Ik ben er aan gewend want het is langzaam zo gegroeid. Eigenlijk was de operatie die ik heb gehad het vervelendste, maar daardoor is het wel minder erg geworden. Verder zat ik er nooit zo mee. Maar de laatste paar jaar maak ik me wel zorgen over wat anders. Ik vraag me af of er wel jongens zijn die me leuk vinden? Mijn twee beste vriendinnen hebben allebei al een paar vriendjes gehad. Op school noemen ze me wel eens wel eens de Gebochelde Dame, een flauwe woordspeling op de gebochelde van de Notre Dame waar ik natuurlijk helemaal niet blij mee ben. Het maakt me erg onzeker.

Maaike 

Beste Maaike,

Ik kan me je vraag heel goed voorstellen. Het is denk ik goed om je een paar zaken te bedenken. Ten eerste zit je in de puberteit. Dat is een periode waarin er erg veel verandert aan je lijf en de hormonen je emoties ook nog eens op hol jagen. Het zal moeilijk zijn om veel 15 jarigen te vinden die tevreden zijn over hoe hun lijf er uitziet. De één vind haar borsten te klein of juist weer te groot, de ander baalt van zijn puisten of van zijn dunne benen. Dat betekent dat ook bijna al die "perfecte" mensen om je heen zich onzeker voelen over hoe ze er uitzien en of ze wel aantrekkelijk zijn. Trap dus niet in de valkuil om je onzekere gevoelens alleen maar op je bochel te gooien, het hoort ook een beetje bij je leeftijd ……en het positieve daarvan is dat dat over gaat als je ouder wordt.

Natuurlijk is het wel zo dat jouw rug een bochel heeft en dat ook anderen dat kunnen zien. Wat dat betreft heeft iedereen wel dingen die hem of haar anders maken; sproeten, flaporen, stotteren, blozen noem het allemaal maar op. Die voorbeelden zijn vast wat minder dramatisch in jouw ogen maar ik noem ze toch even het omdat het principe hetzelfde is. Je hebt maar 1 lijf - inclusief de gebreken. Natuurlijk bestaan er therapieën en operaties om bepaalde zaken nog wat bij te spijkeren, maar uiteindelijk moet je het met dit lijf zien te rooien. Het beste kun je dus maar goede maatjes worden met dat lijf. De mooie dingen er van leren waarderen en je bewust worden van hoe het in elkaar zit. Wat vind je bijvoorbeeld prettig als je jezelf aanraakt? En wat bevalt je wel als je in de spiegel kijkt? Naast je lijf heb je natuurlijk ook nog andere kwaliteiten als mens. Ik neem bijvoorbeeld aan dat je intelligent bent anders zat je niet op het atheneum om maar wat te noemen, maar misschien ben je ook nog wel heel sociaal of super creatief. Kortom leer eerst van jezelf te houden. Als dat een beetje lukt ga je ook zelfvertrouwen uitstralen. Dat heeft verschillende effecten, anderen zullen dan niet meer zo snel van die rotopmerkingen durven maken en jij hoort ze amper meer omdat ze jou toch niet raken. Tegelijk wordt het voor jou makkelijker om als je een leuke jongen ziet daar ook iets van te laten merken. Want als je zo onzeker bent is het veel moeilijker om contact te leggen.

Ten slotte nog twee tips, misschien vind je het prettig om eens andere mensen met een scoliose te ontmoeten? Je zou dan eens met de scoliosevereniging contact op kunnen nemen. Dan zul je ook zien dat er best mensen met een scoliose zijn die gewoon een partner hebben. Het tweede is, als dat pesten geen incidenten zijn (iedereen wordt natuurlijk wel eens een beetje geplaagd), dan zou ik dat er ook niet bij laten zitten. Je kunt dan misschien eens met iemand op je school er over praten of misschien kan je klassenleraar er eens aandacht aan besteden.

Veel succes! De Sexpert van Leefwijzer

Vereniging van Scoliosepatiënten: www.scoliose.nl

Op deze startpagina's pesten vind je heel veel links over pesten: pesten.pagina.nl en pesten.starkabel.nl

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Mijn man neemt zijn suikerziekte niet serieus.

Beste Sexpert,

Na een periode van wat vage klachten werd vijf jaar geleden bij mijn man suikerziekte ontdekt. We zijn nu allebei 54 jaar. Op zich gaat het nog redelijk met hem, maar ik maak me grote zorgen om de toekomst. Daardoor ontstaan er ook spanningen binnen onze relatie. Mijn man is vrachtwagenchauffeur. Dat betekent een onregelmatig leven met veel ongezonde maaltijden onderweg. Ook rookt hij stevig. Nadat de suikerziekte bij hem werd geconstateerd heeft hij op aanraden van de arts geprobeerd om met roken te stoppen. Al vrij snel is hij daar toch weer mee begonnen. Voor de rest leeft hij ook niet echt gezond. Hij let nog steeds niet erg op zijn eten, ik heb geprobeerd hem aan te sporen wat meer te bewegen maar dat lijkt allemaal aan dovemansoren gericht. Sinds januari heeft hij ook hartklachten en werkt hij nog maar gedeeltelijk. Die hartklachten hangen volgens de cardioloog mogelijk samen met zijn suikerziekte.  Ook heeft sinds een paar jaar erectieproblemen, dat schijnt ook door suikerziekte te kunnen komen. Ik ben bang dat als hij zo doorgaat hij straks helemaal niet meer mag of kan werken en nog erger; dat ik veel te vroeg weduwe zal worden. Mijn man lacht alles weg. Hij gebruikt nu erectiepillen dus dat probleem bestaat voor hem niet meer, en als ik over het roken begin dan krijg ik het verwijt dat ik hem ook geen enkel pleziertje gun. Gezond en regelmatig eten dat vertikt meneer gewoon, elke keer als ik er over begin wordt het alleen maar ruzie. Ik kan het niet goed aanzien hoe hij zichzelf de vernieling in helpt want ik hou zielsveel van hem. Beste Sexpert wat moet ik met deze situatie want ik word er echt radeloos van?

Gonneke

Beste Gonneke,

Suikerziekte wordt ook wel de verborgen epidemie genoemd. Heel veel mensen hebben het zonder dat ze dat van zichzelf weten. Je kunt jarenlang suikerziekte hebben zonder je daarbij ziek te voelen. En dat is gevaarlijk want ondertussen richt de ziekte wel schade aan. Suikerziekte is iets dat je wel degelijk serieus moet nemen. Waarom jouw man dat kennelijk niet doet weet ik niet. Je hebt gelijk dat als hij zo doorgaat hij straks mogelijk de rekening gepresenteerd krijgt in de vorm van een verminderde levenskwaliteit of een voortijdig einde. Eigenlijk is dat nu al een beetje het geval want je hebt het over hartklachten en erectiestoornissen. Dus waarom die struisvogelpolitiek? Wat het roken betreft, nicotine is natuurlijk écht verslavend, het vergt een sterke motivatie om daarmee te stoppen. Je leven verlengen lijkt een goede motivatie, (die trouwens voor iedereen geldt - suiker of niet), maar toch, stoppen blijkt in de praktijk vaak erg moeilijk. Toch heeft het ook voor mensen die al jaren roken nog zin. Alle vastgeroeste leefpatronen zijn trouwens moeilijk te veranderen, ook anders gaan eten of meer bewegen valt niet mee. Waarom heeft je man moeite om die discipline en motivatie op te brengen? Heeft hij zichzelf misschien opgegeven en ziet hij de situatie als uitzichtloos?

Ik neem aan dat hij wel weet wat de consequenties kunnen zijn als hij zo doorgaat? Heeft hij nog doelen in het leven, of is hij misschien depressief? Ik denk dat je het beste een heel serieus gesprek met hem kunt aangaan. Bedenk dat het voor hem ook rot is, hij heeft niet om deze ziekte gevraagd. Probeer hem niets te verwijten want dan krijg je een ruzieachtige situatie waarmee niets opgelost wordt. Het blijft uiteindelijk zijn eigen keuze om al dan niet zijn leven te beteren, maar je kunt hem wel duidelijk maken dat zijn gedrag ook gevolgen heeft voor jou. Probeer hem bewust te maken van een doel in zijn leven; namelijk jullie relatie. Vertel hem hoeveel hij nog voor je betekent, en dat je bang bent dat je hem zult verliezen. Dat je hem voor geen goud kwijt wilt en dat jullie nog een aantal mooie jaren kunnen hebben. Maak hem duidelijk dat je je daarvoor samen met hem wilt inzetten. Toon er begrip voor dat je leefpatroon veranderen heel lastig is maar zeg hem dat je voor 200% achter hem staat. Denk dan bijvoorbeeld aan samen gaan sporten, en dingen voor hem koken die lekker en gezond zijn. Laat je eventueel daarbij voorlichten door je arts of de diabetesvereniging.

Misschien is dit bericht over een Nieuw medicijn tegen suikerziekte ook interessant?

Veel succes, de Sexpert van Leefwijzer

De site van de Diabetesvereniging Nederland: www.diabetesvereniging.nl

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Zoenen met een rolstoeler, ik moet steeds aan mijn vader denken.

Beste Sexpert,

Ik zit in het eerste jaar van mij studie en in mijn werkcollegegroepje zit ook een jongen met een rolstoel. Vanaf het begin heb ik hem aardig gevonden. Omdat mijn eigen vader ook in een rolstoel zit ben ik wel gewend aan mensen die een rolstoel gebruiken. Op dit moment zijn we bezig met een project van een aantal weken dat je samen met een maatje uit moet voeren. Die jongen en ik vormen een goed team. Door al het contact dat we nu hebben merk ik dat we steeds dichter naar elkaar toe groeien en dat het heel vertrouwd aanvoelt. Omdat het werk wel eens uitloopt gebeurt het ook dat we soms samen even een pizzaatje eten of zo. Afgelopen vrijdag hadden we weer zitten studeren een hapje gegeten, glaasje er bij, en voordat we er erg in hadden zaten we opeens met elkaar te zoenen. Dat vond ik eerlijk gezegd best lekker en spannend, bovendien kan hij het best goed, (lach). Maar nu merk ik dat ik nogal in de war ben door het gebeuren. Ik vind hem absoluut heel aardig en leuk en zo. Hij had ook helemaal niet zitten pushen, dat zoenen gebeurde heel spontaan. Maar door die rolstoel is het voor mij net alsof ik met mijn vader heb gezoend. Ik weet dat het misschien stom klinkt, maar het heeft haast iets incestueus op die manier. Morgen zie ik hem weer, ik weet niet goed wat ik hier nu mee moet.

Sanne uit E.

Beste Sanne,

Je verwarring is heel begrijpelijk. Lekker zoenen kan sowieso hele heftige gevoelens losmaken. Een rolstoel en een handicap zijn kennelijk zaken waar jij wel mee om kunt gaan maar je verbindt ze aan de context waaruit je ze voornamelijk kent; je vader. Realiseer je goed dat handicaps en rolstoelen niet een persoonlijkheid uitmaken. Dat geldt voor deze jongen maar ook voor je vader, ja voor iedereen met een handicap. Of ja vader een leuke, goede, lieve, saaie of vervelende vader is weet ik niet, maar het heeft in ieder geval niets te maken met het feit dat hij een rolstoel gebruikt. Zo te lezen leg je het verband vader-vertrouwd-rolstoelgebruiker. Wat je vader betreft klopt dat maar het heeft geen algemene geldigheid.

Ik vermoed dat door het verband dat je hebt gelegd met je vader je je sneller vertrouwd voelde bij deze jongen (en hij zich op zijn beurt weer bij jou). Op zich niet zo erg want zo te lezen vind je hem ook echt een leuke jongen. Maar feit is wel dat je hem daardoor in eerste instantie eerder als een maatje gezien hebt dan als een jongen waar je ook méér mee zou kunnen en willen. Het zoenen heeft je dan ook wat overrompeld. Daar zou ik als ik jou was niet te erg over gaan zitten piekeren, en er zeker ook geen zware woorden als incest op plakken. Dat is namelijk echt iets heel anders. Probeer hem, en het zoenen met hem, gewoon te zien voor wat het is; een leuke spontane ervaring met een aardige jongen (die toevallig in een rolstoel zit). Misschien bestaat een deel van je verwarring ook wel uit vlinders die je tegen houdt omdat je te sterk aan je vader moet denken? Als je goed kijkt dan zie je waarschijnlijk heel veel verschillen tussen deze jongen en je vader. Dat je door de rolstoel letterlijk even op het verkeerde been gezet bent is begrijpelijk maar dat gaat wel over. Als je erg veel last hebt van je verwarring is het misschien goed even te wachten voordat je weer gaat zoenen. In de tussentijd kun je alles even laten bezinken. Zodra de gedachte je weer bekruipt dat hij je vader is dan zeg je heel duidelijk tegen jezelf dat dat echt onzin is en daarna benoem je de dingen die hem anders maken. Waarschijnlijk helpt dat wel.

Veel plezier met de studie, de Sexpert

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Kan ik een partner mijn handicap wel "aandoen"?

Beste Sexpert,

Ik ben een vrouw van 28. Twee jaar geleden heb ik gehoord dat ik multiple sclerose heb. Dat was een ontzettende schok. Ik had al wel een paar jaar wat vage klachten maar helemaal niet gedacht dat ik zo'n ernstige ziekte had. Het eerste jaar ben ik ook best wel depressief geweest. Met mijn vriendje liep de relatie toch al niet zo soepel en deze schok was de laatste druppel. Op zich gaat het nu allemaal wel redelijk, ik loop nog goed, maar ik ben bang voor wat er in de toekomst allemaal kan gebeuren. Op den duur kom ik waarschijnlijk in een rolstoel en ik zou uiteindelijk ook aan de gevolgen  kunnen overlijden. Wat ik nu merk is dat ik mannen op een afstand hou. Op zich heb ik best wel behoefte aan een leuke relatie, maar wat heb ik een man nog te bieden denk ik bij mezelf? Wat moet een man met zo'n "tijdbom" als ik? Dan kan hij over een paar jaar mijn rolstoel gaan duwen. Gezellig! Ik merk dat dit soort ideeën me erg in de weg staan bij het aangaan van een nieuwe relatie. Elke keer als ik een leuke man tegenkom dan maak ik me met een smoesje uit de voeten.

Marianne

Beste Marianne,

Zo'n diagnose is natuurlijk een enorme schok. Het zet je hele leven op zijn kop. Je bent in één keer je vanzelfsprekende gezonde lijf verloren, en dat verlies gaat niet zonder slag of stoot. Je moet weer een nieuw toekomstperspectief opbouwen. Je merkt dat je nu nog niet open staat voor een nieuwe relatie. Dat geeft aan dat je daar waarschijnlijk nog niet aan toe bent. Gun jezelf de tijd om aan de nieuwe situatie te wennen.

Je beschrijft jezelf als een wandelende tijdbom. In zeker opzicht zijn we dat natuurlijk allemaal. Iedereen gaat uiteindelijk dood, en vaak worden we eerst nog ziek, zwak of dement. Dat is geen prettige gedachte en we staan er dan ook liever niet al te lang bij stil. Misschien ook maar beter ook want veel valt er toch niet aan te veranderen. Jij hebt nu al de wetenschap dat je mogelijk een rolstoel nodig zult hebben in de toekomst. Dat zal waarschijnlijk een geleidelijk proces zijn. Het is iets waar je je op kunt voorbereiden. Je kunt een model uitzoeken dat bij je past. De rolstoel kan dan langzaam veranderen van een "noodlot" in iets veel neutralers, een persoonlijk hulpmiddel dat je in staat stelt je mobiliteit te behouden. En als je niet geduwd wilt worden dan neem je er een met een motortje.

Je kunt ook nu al gaan nadenken over hoe je de regie over je eigen leven kunt voeren, mochten je lichamelijke mogelijkheden achteruit gaan. Ondertussen zou ik ook eens nadenken over wat je echt belangrijk vind in je leven. Durf keuzes te maken en kies dingen die haalbaar zijn en je leven zin geven. Op die manier kun je weer een toekomstperspectief krijgen. Als je leven emotioneel weer in balans is zul je waarschijnlijk ook weer openstaan voor een relatie. Je hebt geen perfect lijf te bieden (wie wel?), maar dat betekent nog niet dat je dus lelijk of onaantrekkelijk bent. Je hebt trouwens nog veel meer te bieden aan een partner. Veel mensen met een progressieve ziekte gaan heel bewust leven. Ze zijn zich er meer dan anderen van bewust dat tijd en mogelijkheden eindige gegevens zijn. Zo'n bewuste levensinstelling kan ook aantrekkelijk zijn voor een partner.

Ik wens je veel geluk.

De Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Met een litteken naar het strand

Beste Sexpert,
Als kind van 8 heb ik chemicaliën over me heen gekregen en daardoor heb ik brandwonden op mijn rechterbeen en rug opgelopen. Het zijn behoorlijk opvallende plekken. Zolang ik maar gewone kleren aan heb zie je er echter niets van. Ik schaam me er niet vreselijk voor, maar als mensen het kunnen zien voel ik me erg onprettig door alle blikken die het trekt. Om die reden heb ik dan ook altijd een hekel aan activiteiten zoals schoolzwemmen gehad. Op school vroeger werd ik er ook wel mee gepest. Sinds die tijd ben ik niet vaak meer in situaties gekomen waarin ik mijn brandwonden moest tonen. Naar een zwembad of het strand ben ik bijna nooit geweest. Mijn vakanties gaan eigenlijk altijd naar de bergen of een stad. Sinds anderhalf jaar heb ik een vriendin. Door haar ben ik me er veel meer bewust van geworden dat ik situaties waarin mensen mijn littekens zouden kunnen zien vermijd. Zo kwam mijn vriendin laatst een voordelige aanbieding tegen voor een strandvakantie in Spanje. Toen ik me bedacht dat ik daar aan de Costa dan in zwemslip of korte broek zou moeten rondlopen kreeg ik het letterlijk Spaans benauwd. Van de herfst hadden we ook al zoiets toen een bevriend stel ons uitnodigde om een keertje mee te gaan naar de sauna. Eigenlijk lijkt me dat best lekker, maar het idee dat iedereen dan mijn littekens kan zien hield me tegen. Beste Sexpert, ik vind het vervelend dat ik mezelf en mijn vriendin beperk door deze angst. Wat kan ik doen om hier van af te komen?

Henk

Beste Henk

Blikken, ongevraagde opmerkingen of vragen over je uiterlijk, al dat soort ongewenste aandacht kan een mens behoorlijk onzeker maken. Hoe kun je daar nu voor jezelf mee omgaan? Een eerste stap is om de verschillende soorten van ongewenste aandacht eens onder de loep te nemen. Het is nu eenmaal zo dat mensen naar alles kijken dat er een beetje anders dan anders uitziet. Dat is een natuurlijke reactie waar op zich niets kwaads mee bedoeld wordt. Kinderen zijn heel nieuwsgierig en ongeremd en stellen vaak best confronterende vragen. Iets heel anders is het wanneer kinderen elkaar gaan pesten of wanneer mensen staren, loeren en vervelende opmerkingen maken. Je kunt je dus afvragen welke zaken je over je kant kunt laten gaan, (het blijft dan een kwestie van wennen voor jou) en tegen welke dingen je je zou willen verweren. Lukt het je bijvoorbeeld om terug te kijken naar mensen die denken zich ongegeneerd aan jou te kunnen vergapen? En wat zou je willen doen als je een paar opgeschoten pubers achter je op het strand  een rotopmerking hoort maken? Kan je een kind een even direct en eerlijk antwoord geven als het jou een confronterende vraag stelt? Als je dat soort dingen voor jezelf op een rijtje hebt kun je overgaan tot de praktijk. Je klinkt gemotiveerd, dat is belangrijk. Ga dan bijvoorbeeld eens op een rustige dag met mensen die je kent naar het zwembad. Er zal dan niet veel gekeken worden. Een volgende keer gaan jullie dan op een wat drukkere dag. En tenslotte ga je een keer alleen. Op zo'n manier kun je het langzaam opbouwen. Misschien kan ook een vereniging van brandwond patiënten of mensen met een huidziekte je verder helpen want daar moeten ze ook ervaring hebben met het fenomeen. Misschien kun je je anders eens in het openbaar vertonen met iemand die nog opvallendere brandwonden heeft en daar zelf niet mee zit. Dan gaat de aandacht dus vooral naar die ander uit. Ik zou het ook met je vriendin bespreken, dan weet zij ook waarom je niet meteen enthousiast staat te springen bij haar voorstel om naar het strand te gaan. Bovendien kan ze jou dan steunen. Jij hebt al die jaren je littekens met kleding kunnen verbergen. Veel mensen die hun afwijkende uiterlijk niet kunnen verbergen kunnen je vertellen dat blikken op den duur kunnen wennen en dat het vaak lukt om ze te negeren.

Veel succes - en plezier aan de Costa, de Sexpert van Leefwijzer

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Ik ben bang dat we een gehandicapt kind zullen krijgen.

Beste Sexpert,

Hallo, ik ben Tom. Mijn vrouw Ellen en ik zijn nu 4 jaar samen en we zouden erg graag een kindje willen. In ons geval moeten we er serieus rekening mee houden dat ons kind een handicap kan hebben. In de familie van Ellen komt namelijk spierdystrofie voor en Ellen is drager van die ziekte.

De broer van Ellen heeft ook spierdystrofie gehad. Hij is daar aan overleden toen hij 23 was, ik heb hem nooit gekend. Ellen vertelt wel vaak over hem en zijn ziekte. Ze zegt ze dat ze wel zou kunnen leven met een kind dat spierdystrofie heeft. Ze weet immers uit de praktijk wat het is zegt ze. Maar hoe meer ik er over denk des te moeilijker ik het vind. Eigenlijk moet ik er niet aan denken om een kind te krijgen en dan machteloos toe te moeten kijken hoe hij steeds verder achteruit gaat. Ik heb ook het idee dat Ellen een schuldgevoel naar haar overleden broer toe heeft. Dat ze daarom nu niet toe kan geven dat ze die handicap best wel een punt vindt omdat ze dat als "verraad" aan haar broer ziet. Ze geeft ook aan dat abortus geen optie voor haar is.

Het is heel lastig want Ellen dringt steeds meer aan. Ik voel me er schuldig door omdat ik het gevoel heb dat ik haar van het moederschap beroof, maar ik durf het gewoon niet aan. Dit punt geeft veel spanning tussen ons. Laatst hebben we er fiks ruzie over gehad. Ellen riep in het heetst van de strijd dat ze altijd nog de pil zou kunnen "vergeten". Ik weet wel dat ze dat niet meent maar ik voel me wel rot door zo'n opmerking. Hoe moeten we nu verder?

Tom

Beste Tom,

De beslissing om wel of niet een kind op de wereld te zetten neem je niet zomaar. Dat blijkt des te meer uit jullie verhaal. Belangrijk is dat als jullie voor een kind kiezen dat jullie er dan allebei voor de volle 100% achter staan. Op dit moment is dat niet zo dus is het absoluut af te raden om nu aan een kind te beginnen. Een ruzieachtige sfeer helpt natuurlijk ook niet. Het is belangrijk dat jullie hier open en eerlijk over praten. Wees daarbij onbevooroordeeld en leg ook de gevoelens waar je je voor schaamt op tafel, stel al je vragen en uit je twijfels. Je schrijft dat je denkt dat je vrouw een schuldgevoel heeft, is dat alleen een gedachte van jou of weet je dat? Heb je het wel eens met haar daar over gehad? Als dat inderdaad meespeelt kan het erg gevoelig liggen. En heb je wel eens met iemand die spierdystrofie heeft gesproken en zo een beeld kunnen krijgen wat het in de praktijk betekent? Als je bij je standpunt blijft dat je geen kind met spierdystrofie wilt dan zal Ellen dat moeten respecteren. In dat geval is het goed om je op de alternatieven te oriënteren. Dat wil zeggen, hoe staan jullie in dat geval tegenover zaken als adoptie, pre-implantatie diagnostiek (als dat mogelijk is in jullie geval), pleegouderschap, of kinderloos blijven?

Het zijn lastige afwegingen en die kun je het beste maken als je goed geïnformeerd bent. Hier zijn een paar mogelijkheden:
De Erfolijn is er voor alle vragen rond erfelijke ziekten: 0900-6655566, je kunt je vraag ook mailen via http://www.erfocentrum.nl  )
De Vereniging Spierziekten Nederland (www.vsn.nl ), telefoon 035- 5480480, vsn@vsn.nl geeft informatie over spierziekten.

Veel succes met jullie beslissing. De Sexpert

ook een vraag? mail de Sexpert (je vraag kan voor Leefwijzer gebruikt worden!)

Ik durf het niet goed uit te maken.

Beste Sexpert,

Ruim anderhalf jaar heb ik nu verkering met een man. Ik ben 35 en dit is mijn eerste relatie. In het begin was hij heel lief en aardig en voelde ik me erg verliefd. Hij was hulpvaardig en hoffelijk. De laatste tijd is hij echter zo veranderd. Misschien kijk ik ook wel anders nu ik zelf niet meer verliefd ben. Eerst kwam hij alleen de weekenden, de laatste tijd ook steeds vaker door de week. Als hij hier is gebeurt het nogal eens dat hij teveel drinkt en zich niet meer goed weet te beheersen. Dan ben ik eigenlijk best bang van hem. Twee weken terug heeft hij me zelfs in een dronken bui een keer geslagen, daar ben ik erg van geschrokken. Als ik probeer om er met hem over te praten als hij nuchter is krijg ik alleen maar een grote bek terug. Verder zijn er nog een hoop kleine ergernissen. Hij kan he