Love Unlimited

Ook mensen die geen ziekte of handicap hebben, kunnen problemen krijgen in hun relatie. Sommige relaties lijken al jaren goed te gaan.
Plotseling is daar echter iemand en de vonk slaat over. Je bent verliefd op een ander.
Wat doe je als dit je overkomt? Hoe ga je dit je partner vertellen en hoe gaan jullie daar samen mee om?
Misschien 'kiezen' die mensen voor Polyamorie. Lees meer hierover in Ik hou van twee mannen.
Polyamorie betekent 'Meervoudige Liefde' of 'Veel Liefde' Het staat voor een levenswijze waarbij erkend wordt dat het mogelijk is om van meer dan een persoon tegelijk te houden.

Ook zijn er relaties die goed zijn, maar de seks ontbreekt. Dat kan door een ziekte komen, maar ook door depressie. Je partner heeft de depressie mede door medicijnen  overwonnen, en alles lijkt beter te gaan, maar je partner heeft geen zin meer in seks. Jij houdt van je partner en wil hem niet kwijt, maar jij hebt nog wel zin in seks. Hoe lossen jullie dit 'probleem' op?
Leonie Linssenbegeleidt als relatiecoach mensen in situaties als deze.
Lees meer in haar boek: Love Unlimited

- verwijderd -

Ik ken mensen die een vaste open relatie met meerdere geliefden hebben. Open en vrij, maar of  je moet wel kunnen delen en stevig in je schoenen staan. Zie ook dat het pijn kan doen. Met kinderen er bij is het helemaal verwarrend.

Als je partner af en toe vreemd gaat is dat veel minder bedreigend.

Aan de ene kant is het een probleem wanneer 2 mensen veel van elkaar houden maar 1 van de partners ziek wordt en/of niet meer in staat is op een "normale" manier de relatie te onderhouden. Het is dan ook een zeer persoonlijke zaak wanneer men dan voor Polyamorie of een open relatie o.i.d. kiest. Ik vind alleen niet dat de persoon die "ziek" is geworden moreel verplicht is zo'n relatie toe te staan. Onder druk van "als je van hem/haar houdt gun je hem/haar dat" kun je dat misschien wel proberen maar als je er zelf over twijfeld en/of niet helemaal achterstaat loopt het geheid mis, nooit doen dus!

Een persoon ziek of niet ziek, moet zichzelf niet verloochenen en een grens trekken blijft iemands recht. In een goede relatie is het belangrijk te geven en te nemen maar om je partner te moeten delen met iemand anders vanwege eigen ziekte.........Ik kan me daar echt niets bij voorstellen, vanuit allebei kanten niet. Een ziekte of ongeluk overkomt een willekeurig iemand, vandaag loopt men rond en morgen kan een drempeltje je de nek breken. Je vraagt er niet om en het had net zo goed de ander kunnen zijn, dat wordt vaak vergeten!  

Verliefd worden op een ander is een andere kwestie. Er zijn mensen die een andere vorm van relatie accepteren om hun huidige relatie niet op te breken, daar is niks mis mee. Maar er zijn er genoeg waarvan verwacht wordt Polyamorie o.i.d. maar te accepteren vanwege hun (soms vermeende) afhankelijkheid (door ziekte of geestelijk) of de angst om alleen te komen te staan maar eigenlijk niet zo'n relatie willen. Aan die mensen zou ik nadrukkelijk willen zeggen dat niemand het waard is om jezelf in een situatie te wringen waar jezelf helemaal niet in wil zitten. "Men blijkt vaak later sterker dan de dingen die hem/haar overkomen" (dit tussen aanhalingstekens omdat deze uitspraak niet van mijzelf is )! Niemand heeft ook het recht om misbruik te maken van iemands situatie waarin die persoon weinig keuzes meer over heeft dan alleen zijn zelfrespect behouden. En dat laatste is de beste keuze en het maakt dat je "bergen kunt verzetten"! En ik kan het weten, uit eigen ervaring!

Reactie op Rozemarijn,

Je zegt het mooi: =Polyamorie KAN werken, maar alleen als alle betrokkenen er achter staan en eerlijk zijn. En ergens achter staan is dus wat anders dan iets gedogen. = 

De gevallen van dit soort relaties die ik ken ( en dan gaat het niet om ziekte) is het meestal 1 van de 3 die het maar accepteert omdat hij/zij bang is de ander kwijt te raken.

4wieler schrijft dat het in een goede relatie belangrijk is te geven en te nemen maar om je partner te moeten delen met iemand anders vanwege eigen ziekte.........Ik kan me daar echt niets bij voorstellen

Dat kan ik juist wel: Als je met je partner langdurig geen fysieke initimiteit meer kunt hebben (door ziekte of doordat de relatie in een diep dal zit), kan me juist heel goed voorstellen dat je dat erg mist. En dat je dat bij anderen gaat zoeken en ook dat je je daar rot en schuldig over kunt voelen.

Reactie op 4wieler:

Pffffffff, kan het misschien iets genuanceerder? Ten eerste beweert YerrieH volgens mij nergens dat je METEEN op zoek moet gaan naar een ander, als je met je eigen partner niet meer fysiek intiem kan zijn.

Ten tweede vraag ik me af wat er hypocriet aan is als iemand dat uiteindelijk wel doet, maar zich toch schuldig voelt? Zelfs mensen, die over dit soort dingen goede afspraken gemaakt hebben met hun partner, kunnen zich nog schuldig voelen, geloof me. Is dat hypocriet? Nee, dat is menselijk!

"Een schuldgevoel hebben over iets betekent dat je heel goed weet dat dit eigenlijk moreel gezien niet zo door de beugel kan, waarom zou je het dan doen?" ......Omdat het vlees nu eenmaal zwak is ????

@4wheeler .....mezelf "verdedigen"?  word ik dan aangevallen of zo ?

"Meteen maar op zoek te gaan naar een andere is wel heel pijnlijk en respectloos én je dan ook nog maar schuldig voelen?!?  Beetje hypocriet, nietwaar?  "

Meestal is daar al een héeééél lange weg aan vooraf gegaan. Een weg die voor beiden moeilijk kan zijn geweest. De vraag is hoe ver ga je met je partner mee? Mee in het "lijden" en je zelf dingen ontzeggen? Hoe ver mag je zelf wegcijferen? En dat geldt voor veel meer dingen dan vrijen alleen.