Autisme en paarden

Forum overzicht / Columns / Autisme en paarden

In het boek De Paardenjongen, merken Rupert Isaacson en Kristin Neff dat de ontwikkeling van hun zoontje Rowan achteruit gaat. Rowan is pas een jaar.
Rowan kan niet goed praten en trekt zich terug in zijn eigen wereld. Om kleine dingen kan hij al panisch zijn en rolt gillend over de grond. De neurologische vuurstormen razen door zijn lichaam. Rowan maakt geen contacten en is niet zindelijk.
Als Rowan twee jaar is volgt de diagnose Autisme.

Rowan maakt op een bijzondere manier contact met de merrie Betsy. Rowan kruipt tijdens een wandeling door een afrastering. Hij laat zich lachend op de grond vallen vlak voor de merrie Betsy.
Als paardentrainer weet Rupert dat dit heel gevaarlijk is. Als de merrie schrikt kan zij het jongetje doodtrappen. Maar al vanaf het eerste moment ontstaat er een band tussen Betsy en Rowan. De merrie buigt haar hoofd in een nederige houding.
Rowan wil op het paard zitten en zo begint een wonderlijk avontuur tussen een autistisch kind en een paard. De band tussen Betsy en Rowan is uniek.
Op de merrie is Rowan onwaarschijnlijk kalm en communicatief.
Natuurlijk gebeurt er veel meer in dit prachtige boek, maar ik vind het bijzonder, dat een paard een kind met autisme helpt in de ontwikkeling.

Paarden en kinderen met autisme in Nederland

Ook in Nederland wordt er gewerkt met paarden en kinderen met autisme. Paarden weten niet wat autisme is. Ze accepteren iemand zoals hij is. Het paard stelt geen eisen aan het kind.
Het paard is voor het kind niet bedreigend. Het kind geeft het paard liefde en aandacht en krijgt dit van het paard terug.
Mensen met autisme kunnen op deze manier samen met het paard lekker ontspanen. Ze kunnen ontspannen, contact maken en actief samen werken.

Mens en dier voelen elkaar aan, ik vind het geweldig.

Loek blomsma

Geplaatst op vrijdag 27 augustus 2010 om 21:08

Lid sinds: 23-06-2010

Berichten: 1

Bekijk profiel

Beste Collie

Ik praat uit ervaring en kan beamen dat paarden en autisme geen probleem is ben zelf autist en heb drie autistische jongens de jongens rijden alledrie .De twee jongste rijden heel natuurlijk voelen zich een met het paard er bestaat een basis van wederzijds vertrouwen wel moet ik als opmerking geven dat niet iedereen autisten kan begeleiden in het contact met het paard er mag totaal geen dwang achter zitten zoweltegenover het kind als het paard

maskermaker

maskermaker

collie

Geplaatst op donderdag 09 september 2010 om 19:12

Lid sinds: 06-07-2010

Berichten: 2230

Bekijk profiel

Wat mooi! Jij weet het uit eigen ervaring. Ik vind het bijzonder hoor. Maar ja dieren, oefenen geen druk uit.

Lag

Geplaatst op zaterdag 06 november 2010 om 17:03

Lid sinds: 24-10-2010

Berichten: 3

Bekijk profiel

Ik zag dit artikel pas net. Volgens mij ken ik bovenstaand verhaal. Volgens mij is het afgelopen voorjaar uitgezonden bij IVO Niehe. Daarna volgende de documantaire heel indrukwekend.

Ik ben niet autistisch maar heb wel een lichamelijke handicap.Ik rij al vanaf mijn 8ste paard (bijna 22 jaar). Ik heb leren paardrijden op een manage voor gehandicapten en niet gehandicapte ruiters. Ik rij daar nog steeds en in een gemengde groep. Ook bij mij in de groep rijden er mensen met autisme mee. Het is echt een fantastische manage er is een lange wachtlijst voor ruiters die bij ons willen rijden omdat er zo weinig mensen van paardrijden af gaan wat natuurlijk weer een goed teken is. Er is bij ons geen compentitie of iets van kijk mij hoe goed ik kan rijden. Je hoeft niet iets te doen als je het niet wil. Juist de combinatie van gehandicapte ruiters en niet gehandicapte ruiters in deen groep maakt een groep alleen maar hechter je leert veel van elkaar en men accepteerd elkaar zoals je bent.

Daarnaast heb ik ook een aantal jaren een eigen paard gehad en zelf op gevoed. Het is echt heel fijn om tijdens het paardrijden 1 te zijn met je paard. Het vertrouwen dat er wederzijds is. Je wordt niet beoordeelt hoe of wie je bent. Als je goed voor je dier zorgt zal hij je onvoorwaardelijke liefde geven. Als mijn paard achter in de wei stond en hij zag me aankomen fietsen dan hinnekte hij en galoppeerde naar het hek toe. Geen ander paard op de boerderij deed dat. We waren 1 als ik ergens naar toe liep liep hij me achter na. Dat noem ik trouw en onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.

collie

Geplaatst op zaterdag 06 november 2010 om 17:22

Lid sinds: 06-07-2010

Berichten: 2230

Bekijk profiel

Als je goed voor je dier zorgt zal hij je onvoorwaardelijke liefde geven. Als mijn paard achter in de wei stond en hij zag me aankomen fietsen dan hinnekte hij en galoppeerde naar het hek toe. Geen ander paard op de boerderij deed dat. We waren 1 als ik ergens naar toe liep liep hij me achter na. Dat noem ik trouw en onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.

Wat zeg je dat mooi, Lag. Het is inderdaad zo, als jij lief bent voor je dier, maakt het dier niet uit hoe jij eruit ziet en in welk tempo jij dingen doet. Honden hebben ook een positieve invloed op mensen met autisme.

Ik denk dat jij het boek wel mooi zult vinden, van De paardenjongen. Ik hoop dat je nog liefde van paarden mag krijgen! Ik krijg het van Mitch onze Collie :-)

Om te reageren moet je geregistreerd en ingelogd zijn. Klik hier om je aan te melden!

Autisme en paarden

Deel deze pagina:

Nieuwe discussies:

Laatste reacties:

Over Leefwijzer

Laatste Nieuws:

Laatste Magazines:

Laatste Columns:

Laatste Boekrecensies:

E-mail adres:
Wachtwoord: