Mam, wordt er nog geschreven?

Mam, wordt er nog geschreven? Na vier miskramen gebeurt eindelijk waar Cocks Jonker zo lang naar heeft uitgekeken. Op 4 februari 1956 wordt Els geboren. Elske is een prachtige baby, ze huilt weinig en heeft een mooi rond koppetje met diep blauwe ogen. Naarmate de weken verstrijken beginnen echter een paar vreemde dingen op te vallen. Els wil niet op haar linkerzij liggen en haar linkerhandje heeft ze als een vuist gesloten. Met moeite kun je haar handje even open krijgen, dan sluit het zich weer heel krampachtig. De controles op het consultatiebureau verlopen vlot, 'prima, mooi gezond kindje'. Toch steekt een onrustgevoel de kop op bij Cocks Jonker, andere kindjes van dezelfde leeftijd zijn veel beweeglijker. Bij het consultatiebureau worden haar zorgen keer op keer weggewuifd dus gaat ze met Els naar het Kinderziekenhuis. Daar worden haar bange vermoedens bewaarheid, Els blijkt linkszijdig spastisch te zijn. In die tijd is er nog weinig bekend over behandeling en therapie voor spastische kinderen. Cocks Jonker krijgt zelfs van de kinderarts te horen: 'Mevrouw, aan spastici is niets te doen, ze zal zeker in een rolstoel terechtkomen. Begin er toch niet aan!' Maar ze geeft niet op. Een reis langs verschillende therapieën, scholen en tehuizen volgt tot Els op 33-jarige leeftijd geheel zelfstandig wordt en daarmee een lange weg van begeleiding achter zich laat. Over de auteur Cocks Jonker-de Groot heeft de opleiding tot kinderverzorging gevolgd. Daarna werkte ze 3 jaar op een medisch kleuterdagverblijf, waar ze twee jonge spastische meisjes heeft begeleid. Eén van die twee leerde ze om op haar eigen benen te vertrouwen. Hun leerweg werd ook haar leerweg, hoewel ze daar op dat moment nog geen weet van had. Toen later haar eigen dochter gehandicapt bleek heeft ze haar uiterste best gedaan om haar te leren op haar eigen benen te staan en te begeleiden naar zelfstandig wonen, zodat ze haar eigen plek in het leven kon innemen. Dat was in die tijd, de zestiger jaren, niet makkelijk want er was nog weinig bekend over behandeling en therapie van spastische kinderen. Door het schrijven van dit boekje, heeft Cocks Jonker zelf meer rust gekregen en ze hoopt dat ze andere ouders kan steunen in het groot brengen van hun kind, dat net even anders is dan de andere kinderen.