Dansen als passie

Carola (27): “Dan kijken ze maar, dacht ik. Dat mag ook. Ik was trots dat ik daar stond.”

De kinderarts adviseerde ballet. Goed voor haar houding en rug, meende hij. Haar ouders namen het doktersadvies over. En hoe! Geen enkele les mocht hun dochter missen. Tot op de dag van vandaag is Carola haar ouders daar dankbaar voor. Niet omdat ze nu kaarsrecht door het leven gaat, maar omdat dansen haar grootste passie werd.

“Toen ik een jaar of tien was, wilde ik van ballet af. Ik wilde iets anders, maar van mijn ouders mocht dat niet,” vertelt Carola Sistermanns (27).
“Nu doe ik niets liever dan dansen. Eigenlijk wilde ik er mijn beroep van maken. Ik wilde naar de Dansacademie, maar er werd mij gezegd dat ik daar echt te klein voor was”.

Carola heeft de botgroeistoornis Achondroplasie waardoor ze niet groter is geworden dan 1.40 meter. “Ik heb het ook niet geprobeerd. Als beroepsdanser moet je er perfect uit zien. Ik voldoe daar niet aan. Daar heb ik me bij neergelegd.”

Naar huis

Maar dat is dan ook de enige concessie die Carola in haar danscarrière heeft gedaan. Na haar HBO-studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening ging ze werken in de kinderopvang, maar haar avonden vulde ze grotendeels met dansen. Naast het zelf dansen, ging ze ook danslessen geven: jazz en aerobics, zowel aan volwassenen als aan kinderen.
“Ik heb daarvoor het bondsdiploma Verenigingsleidster Jazzdans behaald. Maar ….,” voegt ze onmiddellijk toe, “…. dat ging niet zonder slag of stoot. Ik heb daar hard voor moeten knokken. De eerste les van die opleiding bleek - ik wist dat niet - een soort auditie. Aan het eind van die les zeiden ze dat ik de cursus niet kon volgen. Ik werd naar huis gestuurd.” Carola was toen negentien jaar. “Mijn ouders pikten het niet. Ze namen contact op met de bond en na een stevig gesprek kon ik toch aan die tweejarige opleiding beginnen.”

Kwaad

Maar de bond bleef lastig doen. “Na een aantal maanden wilde de bond mij laten keuren door de sportfysiotherapeut die ons lesgaf. Die wilde dat niet doen; hij zag geen enkel probleem in mijn lesgeven als kleine vrouw. Maar de bond hield voet bij stuk: ik zou medisch gekeurd moeten worden. Ze schakelden de bondsarts in. ‘Maak je geen zorgen’, zei die tegen mij, ‘het komt allemaal goed’. Maar niets was minder waar. Ik werd afgekeurd! Reden: ik zou de danstechnieken niet perfect voor kunnen doen.”
En weer werd Carola naar huis gestuurd!
“De eerste keer was ik heel erg verdrietig, nu was ik ontzettend kwaad. Woedend heb ik de bond gebeld en gedreigd dat ik ze in de rechtzaal wel terug zou zien. We zullen nog wel zien wie dit wint! riep ik. En toen heb ik de hoorn erop gegooid.”
Die tegenaanval had effect. De bond haalde bakzeil, Carola mocht de opleiding vervolgen en na twee jaar behaalde ze haar diploma.

Hoog niveau

Nog leuker dan dansles geven is zelf dansen. “Ik vind het heerlijk om zo met mezelf bezig te zijn. Het is heel erg ontspannend.” Dansen is voor Carola een passie. “Het is gewoon helemaal fantastisch. Het maakt me gelukkig,” voegt ze eenvoudig toe.
Carola danst op ver gevorderd niveau. Vroeger was ze daar nog wat bescheiden en onzeker over. Haar klein-zijn speelde daar wel een rol bij. “Toen ik in mijn nieuwe woonplaats een dansschool zocht, voelde ik wel een drempel. Ik ben eerst maar eens gaan bellen om uit te leggen dat ik klein ben. Maar bij Balletstudio Valentijn in Eindhoven deden ze niet moeilijk: ‘Kom gewoon eens een proefles nemen’, zeiden ze, ‘dan kijken we op welk niveau je danst’. Dat heb ik gedaan en het ging erg goed. Ik kon instappen in de lessen voor ‘ver gevorderden’, het hoogste niveau binnen de balletstudio”, vertelt Carola niet zonder trots. “Ik ging zwevend de zaal uit!”

Op het podium

Balletstudio Valentijn geeft iedere twee jaar een grote voorstelling in theater De Schalm in Veldhoven.

“Als kind trad ik ook op, maar daar dacht ik niet zo over na. Nu sta ik veel bewuster op het podium. Het optreden dit jaar vond ik erg spannend. Ik dacht toch onwillekeurig: nu gaan de mensen pas goed zien wie ik ben. Ze kijken vast niet alleen naar mijn dans, maar ook naar mij.” Toch weerhield deze milde onzekerheid haar er niet van het podium te betreden. “Dan kijken ze maar, dacht ik. Dat mag ook. Ik was trots dat ik daar stond.”

Solo

In de laatste voorstelling had Carola een korte solo. “Dat was spannend! Ik moest een flatback doen. Dat is een soort zweefstand waarbij je je standbeen helemaal gestrekt moet houden en je romp en je andere been keurig horizontaal. “Nu moet ik het laten zien, dacht ik. Ik wilde dat het perfect ging! En het ging goed! Ik heb een beetje getrild, maar dat heeft, denk ik, niemand gezien.”

Tekst Margreet Jonge Poerink

Balletstudio Valentijn