Rita

 

Leefwijzer interviewde Rita. Ze is een van de nieuwsredacteuren die met zeer grote regelmaat bijdragen levert. Die nieuwsgaring is slechts een van de vele activiteiten waar ze zich mee bezighoudt. Rita is een gemakkelijke prater. En, ja, ze is ook gehandicapt,  maar daar besteedt ze niet te veel aandacht aan. Niet in het gesprek en nog minder in haar dagelijks leven.

- In je Leefwijzerprofiel staat als jouw website de website van de Wmo-raad van Bolsward genoemd. Is die zo belangrijk voor je dat je daar noemt?



'Nee, maar ik ben wel degene die hem onderhoudt. Ik ben secretaris van de Wmo-raad in Bolsward en degene binnen de raad die het meest bezig is met surfen op internet. Op zoek naar informatieve berichten, waar de bewoners wat aan kunnen hebben. Bij vergaderingen van de Wmo-raad maak ik de notulen. Er zijn nogal wat ontwikkelingen in Bolsward en omgeving, waar de Wmo-raad veel dichter op zou moeten zitten, maar ik houd me wat op de achtergrond in die zaken nu.'



- Wat doe je nog meer in het maatschappelijk leven van Bolsward?



'Kees en ik zijn in 1994 in Bolsward komen wonen. Door mijn handicaps komt het zo uit dat ik het liefst en gemakkelijkst vanuit huis werk. En dan vooral met de computer en  internet. Bij de ANBO-afdeling ben ik bestuurslid, notulist en doe ik kleine, praktische dingen. Verder ben ik actief lid van een buurtvereniging en zit ik in de bewonersraad hier. Tot 1 januari 2011 heb ik ook zitting in de cliëntenraad van zorgcentrum Bloemkamp, ook in Bolsward.'



- Je doet van alles: informatievoorziening, financiën, bestuurlijk werk, medezeggenschap. Heeft dit ook te maken met je werkverleden?



'Ik ben niet de persoon om stil te zitten en dat heb ik, ondanks mijn handicaps, ook nog nooit gedaan. Mijn werk, ja, ik heb 21 jaar bijna fulltime gewerkt. Met mijn 15e begonnen, met mijn L.E.A.O.-diploma. Door de jaren heen heb ik me ontwikkeld tot specialiste op fiscaal gebied. Assistent-accountant geweest, interne opleiding gedaan, praktijkdiploma belastingrecht. Bij het accountantskantoor waar ik destijds werkte, heb ik volop de kans gehad om me verder te ontwikkelen. Met mijn aanleg voor cijfers kwam ik zo steeds verder.'



- En ondertussen droeg je gewoon overal en in alles wat je deed, je handicaps met je mee. Dat heeft er duidelijk niet toe geleid dat je je hebt teruggetrokken om weinig meer te doen.



'Zo zit ik ook niet in elkaar. Als je jezelf niet zielig vindt, kun je van alles. Een gehandicapte is ook gewoon een mens. Geen slachtoffer, ookal heb je een probleem, een beperking. Ik voel me niet gehandicapt. Bovendien heb ik nooit geleerd om gehandicapt te zijn.'



- Nooit geleerd om gehandicapt te zijn, hoe bedoel je?



'Als kind had ik polio. Daar is later scoliose (kromme rug) bijgekomen, astma en PPS, postpoliosyndroom. Als kind met polio zou je normaal dan wel het idee hebben dat je gehandicapt bent. Maar als kind woonde ik in Montevideo, een miljoenenstad in Uruguay. In een sfeer van mañana, mañana en een groot gezin, met een moeder die de zorg voor de jongsten aan mijn oudste zusje van 12 jaar overliet. Ze zijn me vergeten in te enten en die kinderverlamming had niemand door. Ik had een slecht beentje, verder niets. Ik kon lopen en was niet ziek, dus? De polio is later in Nederland goed gerevalideerd. De PPS is pas herkend toen ik 26 jaar was en erkenning van PPS is omstreden. Dat ik astma heb, is ten slotte pas in 2004 onderkend. Toen ik opgroeide, noemde niemand mij dus gehandicapt en zo ben ik verder gegaan in mijn leven.'



- We hebben het al over van alles gehad. Is er nog iets wat je hier graag kwijt wilt?



'In mijn fotoboek op Leefwijzer staat een foto van mijn man en mij en dat is niet voor niets. Kees is mijn mantelzorger, zelf ook met zijn eigen geschiedenis, van reuma en diabetes, maar sterk van karakter. Zijn mantelzorger ben ik. Zo redden we ons samen. We hebben het goed. Voor iedereen die gehandicapt is, zou ik daarom willen zeggen: geniet van alles wat je kunt!'